wo 13 dec 23:13: 30kts+ Karma danst sierlijk en gecontroleerd. Af en toe krijgt ze een klap die ze soepel incasseert. Terugslaan heeft geen zin. Ze weet het. Vlot herstellen en blik vooruit. Dansen op de golven, daar is ze voor gebouwd en dat doet ze het liefst.
wo 13 dec 14:11: Andere tijdzone. Klok gaat een uur vooruit. Lekker, dan gaat de storm vast ook eerder liggen. Best even mee bezig trouwens zo'n simpele handeling. Laptops, iPhones, Marifoon, Iridium en ik vergeet er meestal eentje. Maar welke?
wo 13 dec 05:35: Tristan ligt alweer 62 mijl achter ons. Voorzichtig aaien we de hongerige tijger. Het oog blijft op ruime afstand. Drie dubbel gereefd. Karma is goed gebalanceerd. Ze lijkt te genieten, net als wij. #lekkerzwaarschip #overoceanen
di 12 dec 19:51: Tristan. Wat een cadeautje.Vaak moeten schepen dagen wachten, voor de wind het toestaat aan land te komen. Soms een week. Wij konden meteen aan land, voor een paar uur en sweet memories forever. #dankbaar
di 12 dec 14:54: It is the end of the world, as we know it. And I feel fine... Even better. We hebben een beetje uitstel gekregen en hoeven pas net voor donker weg. Dan klaar maken voor zwaar weer. Tijgers enzo. #maareerstgenietenweervan Thx Koen for being here together.
di 12 dec 14:24: Een post vanaf het einde van de wereld. Wat is dit ... [sprakeloos] ... #lovetobehere #tristandacunha
ma 11 dec 19:43: Al uren kijken we gefascineerd naar de 2km hoge vulkaan van Tristan da Cunha. Om middernacht zijn voor de kust. Hopelijk kunnen we met licht aan land. #eindvandewereld
Van Felix: Zeilen met Werner zo 10 dec 2017
Voordat ik de korte, luxe, etappe van Lanzarote op de Canarische eilanden naar Sal op de Kaapverdische eilanden meezeilde, had ik, alles bij elkaar, al bijna twee maanden op Karma gevaren. Naast Wadden- en IJsselmeerweekends, ook van Kopenhagen via de monding van de Oslofjord en Kristiansand terug naar Amsterdam, van Jersey naar Zeeland en de mooiste, van Amsterdam naar IJsland. Om er maar een paar te noemen.
Tijdens eerste trips was een draadloze schroefboor vast onderdeel van Werner zijn zeiloutfit. Bijna geen tocht werd beeindigd zonder dat er ergens een vloertje of schot was losgeschroefd, omdat er iets achter zat dat niet functioneerde, of omdat er iets was dat verbeterd moest worden. Samen met Koen werd alles, met niet aflatende energie, bekeken, besproken en werd er een plan gemaakt om dit op te lossen. "Ja vet, ik heb de roeruitslag op mijn iPhone".
Wat hebben we niet zoal gehad: Een enthousiast rokend instrumentenpaneel (100 Ampere op de kabel van de startmotor? Zegt mij weinig). Een lege tank tussen tientallen rotseilandjes in Zweden (het balletje dat de dieselstand moest aangeven zat vast?). Een kuub water in de ankerbak midden op de Noordzee, waarna ook bleek dat de lenspomp was overleden, waardoor we teveel water in de genua kregen, die het vervolgens ook genoeg vond en maar net op tijd en met geringe schade 's nachts gered kon worden. De klei (ja, kleurige kinderklei, om beesten van de boetseren!), die het gat van de ankerketting in de ankerbak waterdicht moest maken functioneerde minder dan verwacht. De beroemde quote "een teiltje graag", toen iemand aan Werner vroeg of hij nog iets nodig had, toen hij met slecht weer onderste boven in het motorluik hing. De afgrijselijke blunder die we maakten door met te oude Waddenkaarten te varen en boven Ameland grond raakten en een dag later het Westgat bij Schiermonnikoog pas heel laat konden vinden, omd at het nu meer een Noordgat is. En natuurlijk de all time fuck-up: diesel in de watertank in IJmuiden voor vertrek naar IJsland, nadat we linea recta van kantoor naar de haven waren gereden. Hoewel we het erover eens waren dat omgekeerd (water in de dieseltank) erger zou zijn.
Hiertegenover staat een eindeloze reeks aan fantastische herinneringen: Op een herfstavond bij eb, blakstil water en lichte mist door de Slenk en daarna bier in de Walvis op Terschelling. Gewoon oefenen met de halfwinder op het IJsselmeer. De fantastische scherenkust van Zweden tussen Gotenborg en Noorwegen, een vakantie met schitterend weer en een scheef hangende boot van de rose (eindelijk eens meer vrouwen dan mannen aan boord), die in Fehmarn was ingeslagen. De wasmachine bij de Kanaaleilanden: springvloed en negen knopen stroom mee langs Sark. Een spectaculaire oversteek van Ramsgate naar Zeeland met wind tot 8 Beaufort en fantastische, indrukwekkende golven. Een kop soep, als je verkleumd en kletsnat na je wachtje naar binnen mag. De aankomst op IJsland, waar we na een laatste, ijskoude nacht, vergezeld door een walvis en besneeuwde bergen, bij zonsopkomst en optrekkende mist de fjord in dreven. En dan al die nachtdienstjes, wanneer je in je eentje bezig bent het schip te varen terwijl je maten slapen. Dat laatste is misschien wel het mooiste.
Ik wil maar zeggen: Je kunt op maandagavond besluiten de wereld rond te zeilen, maar voordat je daadwerkelijk uitvaart... Er gaat een leertraject en heel veel werk, toewijding, lol en opoffering aan vooraf.
Het schip werd elk jaar zeewaardiger en beter uitgerust en grenzen werden verlegd.
Dat het rond-de-wereld zeilen echt serieus was, begreep ik pas toen we een keer bier dronken in l'Affiche, onze buurtkroeg. "Lekker raggen met dat ding", was de uitleg.
Daarna heb ik in meerdere gezelschappen gevraagd, waarom een rondje North Atlantic geen optie was. Dichterbij, meer landen, meer tijd, beter weer, meer stops om Liane, kinderen en vrienden te zien. Cariben, New York, Groenland misschien. Dit was geen optie. Het moest rond de wereld en door tijdgebrek en gelimiteerd budget (of misschien toch trots), het moest via de zuidelijke oceanen.
En zo gebeurde dus, wat blijkbaar al lang in zijn hoofd zat.
Voor vertrek (augustus 2017), zag Karma er anders uit dan ik haar kende, nieuwe zeilen, zonnepanelen, binnen allerlei verbeteringen, uitgebreide navigatie, een poelie om de schroefas voor energie. Een boot die was voorbereid om eventueel plat te gaan op een tien meter golf en dan uitsluitend schade zou hebben als de bemanning iets doms had gedaan. Het werk dat was gedaan door Koen en Werner was veelbelovend en indrukwekkend. Alles volgens de principes: 'form follows function' en 'better safe than sorry'. Koen zei zoiets als: "Omdat het uitrekenen van dynamische krachten soms zo lastig is, is alles aan boord nogal zwaar uitgevoerd". Ik hou daar wel van!
Karma was er klaar voor!
En dan nog wat over de etappe die ik (tot nu toe) heb meegevaren.
Hemelsbreed 850 mijl, dan vaar je zoiets als 1.000 mijl als je nog om Fuerteventura heen moet en voor de wind moet kruisen.
Vertrek met weinig wind. Drie dagen wisselende en weinig wind. En toen, op maandagavond, rond acht uur, net na het eten, drukte er iemand op een knopje. We zagen het niet op de gribs. Wind mee, twintig tot dertig knopen, meer dertig dan twintig en af en toe een paar uur nog meer. Zes dagen non-stop op rompsnelheid. Geen incidenten, Mauritaniers die zingen op kanaal 16 en dan een reprimande van een of andere chef krijgen, geen ruzie, geen schade, geen vis, wel dolfijnen, dus saai voor een verslag. Natuurlijk moe en af en toe chagrijnig, omdat je al een week weet ik veel wat wel of niet hebt, maar bovenal zo geweldig! Niet aflatende wind, twee tot vier meter golven, warm en altijd de druk in het zeil die je zo heftig voelt als er weer een golf onder de boot doorspoelt. Karma neemt ze allemaal charmant en beslist, het topje van een enkele belandt in de kuip, als we tegen de tien knopen een golf af rijden. Het had voor mij nog wel wat langer mogen duren. Mooiste moment? 's Nacht s, staand op de achterkajuit, mijn lifeline haalt het net, Karma loopt zeven knopen op eindeloze golven, in een fluorescerende zee komen dolfijnen spelen. Als torpedo's schieten ze door het water, lichtgevend en ongelooflijk goed zichtbaar. Ik hoor hun sprongen, zie hun silhouet. Na een paar minuten zijn ze weer weg. Ik voel mij zo gelukkig!
Al met al lijkt ook hier maar weer te gelden: Plannen maken en fantaseren is belangrijk. Maar het af en toe gewoon doen, kan dus! Het vergt toewijding en keuzes. Zeker. En het gaat niet vanzelf, maar het kan!
Goed gedaan jongen! Het cliche woord 'respect' heeft tegenwoordig geen waarde meer, maar ik vind het ongelooflijk knap, dat je daadwerkelijk je droom hebt doorgezet en inmiddels (10 december) al in niemandsland tussen Zuid Amerika en Afrika zit.
Het was mooi! Heel mooi!
Zorg goed voor je schip, jezelf en je crew!
zo 10 dec 12:08: Vandaag is Tristan dicht. Zondag is daar nog rustdag. Morgen bellen we om te overleggen of we vlak voor hef front even aan land kunnen. Spannend. En dan die 40kt wind daarna. Ach, alles beter dan sneeuw denk ik dan maar. ;-)
za 9 dec 17:35: De Tristan tweestrijd is nog volop gaande. Varen we door tot aan het eiland, met het risico op 40+ knopen wind, of buigen we eerder af naar het oosten? En wat betekent dat dan voor de frontpassage. #wezijnernognietuit
vr 8 dec 20:55: We zijn een mijlpaal gepasseerd. Zomaar, zonder er erg in te hebben. Vanaf vanmiddag zijn we dichter bij Kaapstad dan bij Recife. Over de helft dus. 2.000+ mijl gevaren.
vr 8 dec 13:19: Bijna weekend. Heerlijk, voor de thuisblijvers. Wij merken het verschil niet zo. Ook in het weekend waait het en blijven we aan het werk. Of aan het relaxen. Het is maar net vanuit welk perspectief je het beschouwd. Geniet ervan.
do 7 dec 22:20: Brak dagje. Wakker blijven met Anouk. Snoeihard gaat het. Zij op de speaker. Ik op de luchtgitaar. Who cares, schreeuwt ze. Niemand, denk ik. Althans hier niet. Cape Town to the moon and back ... en dan val ik om. Ja, CapeTown. Zzz.
do 7 dec 17:19: Nieuw laag ontwikkelt zich. Geen katje, maar een hongerige tijger. Op veilige afstand nog, maar ook onderweg naar het eind van de wereld. Voorlopig maar negeren. En heerlijk dromen over bliksembezoek aan Tristan da Cunha.
do 7 dec 09:07: Hoog aan de wind. Na dagenlang weglopen, nu weer vertrouwde beukers tegen de boeg en rollers over het voordek. Luna stuurt, AIS houdt de wacht. Wij komen de dag wel weer door. Op naar het einde van de wereld. #TristandaCunha
wo 6 dec 20:15: Een uur eerder dan verwacht is het afgelopen. Met de staart tussen haar benen is ze vertrokken. Wat ze achterlaat is een windstilte en twee zeilers, hondsmoe en aan een biertje toe. #speelkwartierisvoorbij
wo 6 dec 20:11: Een uur eerder dan verwacht is het afgelopen. Met de staart tussen haar benen is ze vertrokken. Wat ze achterlaat is een windstilte en twee zeilers, hondsmoe en aan een biertje toe. #speelkwartierisvoorbij
wo 6 dec 16:30: Kat is boos geworden en blaast flink. 34kts. Af en toe krijgen we een tik. Het is even opletten nu. Bezaanzeil gaat naar beneden. Nog een paar uur bikkelen, dansen en draaien op metershoge golven. Heavy, en toch ... genieten we ervan.
wo 6 dec 13:35: Eerste slag gewonnen. Zeilen nog kleiner, worden we niet zo makkelijk gegrepen. Slim gegijpt en weer op koers. Kat is nog niet uitgeschakeld en vecht terug met water. Veel water. Na 2 maanden hitte is die regen best fijn.
wo 6 dec 07:56: Zon rijst (foto), barometer daalt. Wind neemt toe, Bft6+. Zeilen worden kleiner. Muis heeft regie overgenomen, kat is nog onwetend. Koers verlegd, recht eropaf. #Aanvalluh! Kort en hevig ipv langdurig. Vanmiddag frontale botsing..
Het blijft mensenwerk di 5 dec 2017
'Voor de verzekeringsmaatschappij moesten we drie mensen aan boord hebben.' Je hoort het vaker. Of zelfs vier, anders wordt de oceaanoversteek niet gedekt. En waar eindig je dan? Een schipper die kan varen en drie nitwits aan boord die nog nooit op het open water zijn geweest. Ik heb het uit eerste hand van een Canadees die net op die manier de Atlantic is overgestoken. Verzekeren terwijl je in meer of mindere mate buiten de gebaande paden zeilt, is geen makkelijke opgave. Maar het is juist die vrijheid die het zeilen zo aantrekkelijk maakt. In Recife sprak ik een stel dat vandaaruit naar de Caribbean wilde varen. Geen gekke afstand en geen al te ingewikkelde tocht. Maar het was in Brasil niet te verzekeren en waarschijnlijk zouden ze nog een jaar moeten blijven liggen in de hoop dat ze het dan wel voor elkaar zouden kunnen krijgen.
Wat tref ik het dan met FBTO. Nee, ik word niet gesponsord. Nog niet althans. Sterker nog, ze schrijven iedere maand geld van mijn rekening af. Maar wat een service! Ik heb Karma al jaren bij hen verzekerd en ook de vorige boot was daar ondergebracht. Wat natuurlijk helpt, is dat ik al die jaren schadevrij gevaren heb en ik ook best wat, laat ik zeggen leerzame, tochten gemaakt heb. Maar toch, het verzekeren van een zeilreis rondom de wereld is geen eenvoudige klus. Als je daarbij vertelt dat solozeilen ook binnen de polis moet vallen en dat je niet zoals de meeste vertrekkers een rondje evenaar vaart maar naar het zuiden, dan houdt het al snel op.
Specialisten in het veld vertelden me dat het vrij kansloos was om dit te verzekeren. Delta Lloyd, toch een maatschappij die veel doet met de watersport en verder vast een prima verzekeringsmaatschappij, wilde niets wat niet standaard was, want ze waren druk met interne perikelen rondom de overname door Nationale Nederlanden. NN heb ik niet benaderd want die waren natuurlijk aan het overnemen. En een club in Engeland die erin gespecialiseerd is, antwoordde simpelweg in een 1-regelig mailtje dat ze geen interesse hadden. Op de vraag waarom, kreeg ik hetzelfde antwoord.
Wat een wereld van verschil met FBTO waar ik met open armen ontvangen werd. 'Nee, dit is geen standaard geval. En dat zouden we normaal gesproken niet zomaar doen. Maar we volgen je al jaren en we komen graag met je praten!' En zo zaten we dit voorjaar op een ochtend met drie personen aan boord in Medemblik. De vakvrouw met verstand van verzekeren, om door te spreken wat ik wilde verzekeren, wat niet, welk eigen risico acceptabel is en welke ervaringen zij hebben meegemaakt. Leerzaam en goed om me bewust te zijn van de risico's en verantwoordelijkheden. En de botoloog, een vakman die grondig de boot kwam inspecteren en oordeelde dat het schip er geschikt voor was. Tussendoor kreeg ik van hem nog een paar handige adviezen over dingen waar ik zelf nog niet uit kwam.
Toen het vertrek eenmaal definitief was en het vaargebied vaststond, was 1 telefoontje genoeg om de polis per mail toe te sturen. Voor de formaliteit volgde binnen een paar dagen het origineel per post. Wat een service! Het maandbedrag dat ik ervoor betaal is ten opzichte van mijn reguliere verzekering overigens ook nog eens goed te doen. Verzekeren, het blijft mensenwerk. Eens per maand bericht ik mijn contactpersonen even waar ik ben en hoe het gaat. Maar ik heb het idee dat ze tussendoor ook dit blog volgen. Zo voelt het althans. Alsof ze meeleven en echt betrokken zijn. Wat fijn dat zulke service nog geleverd wordt! Thx.

En wat betreft die sponsoring: Ik heb het ze nog niet gevraagd, maar als ze zouden willen, dan kan dat natuurlijk altijd nog. Een nieuw voorzeil met daarin 'FBTO covers KARMA' zou helemaal niet zo gek zijn. En dan een logo en een website erbij. Voor zo'n grote verzekeringsmaatschappij gaat het maar om een klein zeil dat goed betaalbaar is. Sponsoring gaat gewoon ten laste van de resultatenrekening, btw pakt voordelig uit en met 1 foto bij een publicatie is het aan mediawaarde snel terugverdiend. Ik weet niet of de marketingmanager van FBTO dit blog ook leest, maar ik kom graag in contact.
di 5 dec 08:40: Heden, kwam Neptunes aangereden. Grijze baard, op een schimmelpaard. Maar wat zag hij eruit, met die rode mijter op zijn snuit. Of was die oude baas, soms toch Sinterklaas? Helemaal hier naartoe gereden, om Koen dit pakje te geven?
di 5 dec 07:25: We spelen al dagen kat en muis. Het front is de kat, wij de muis. We doen het goed, alle 2. Vannacht is de ontknoping. Dan grijpt ze ons. Maar ze zal moe zijn, uitgeblust. En we zullen ontsnappen. Over een andere boeg wellicht, maar richting Kaapstad.
di 5 dec 01:34: En weer wat dichterbij. Op de kaart lijkt het nog maar een klein stukje, maar we zijn nog wel even bezig. Vooralsnog meer water voor ons, dan achter ons.
di 5 dec 01:29: En weer wat dichterbij. Op de kaart lijkt het no maar
zo 3 dec 15:48: Mijlen aan het maken, en zo een vers broodje uit de oven. Fijne vent die Koen. ;-)
Offline, maar op de juiste track zo 3 dec 2017
Even googelen. Er was een tijd dat dat werkwoord nog niet bestond. Toen internet er nog niet was. Toen je nog zelf naar de boekenkast van je ouders moest lopen. Zoeken in de lange rij naar het juiste deel, terwijl je focust op de afkortingen op de rug. En als je die er dan tussenuit gewrikt had, dan kon je daar vervolgens uren in blijven bladeren en wegdromen. Offline surfen zouden we dat nu noemen. Wie doet dat nog? Wie heeft er uberhaupt nog een encyclopedie staan? En is er onder de vijftig? Toen de spellingschecker er net ook nog over struikelde, dacht ik even dat het hele woord wellicht niet meer zou bestaan, maar het bleek een typefout.
Aan boord van Karma zijn we wat dat betreft weer terug in de early nineties. Internet vergt weer inbellen en is beperkt tot e-mailen met hele kleine attachments. Surfen doen we alleen als we de golf afgaan. Ik vind het geweldig dat ik vanaf het midden vanaf de oceaan posities kan delen, emails de wereld in kan slingeren en zelfs verwilderde selfies op de website kan zetten. Dat was in de tijd van de gedrukte encyclopedie ondenkbaar en daar zou menig zeiler toen zielsgelukkig van worden. En dat ben ik.
Toch is het af en toe even behelpen zonder het googelen. Het vergt een rigoreuze omschakeling als dat ineens niet meer kan. Waar haal je je informatie vandaan? Wie helpt je verder als je ergens even niet meer uitkomt? De afgelopen dagen waren we druk bezig met het omrekenen van de Schijnbare Wind (de wind die je voelt, bijvoorbeeld als in je de auto onderweg bent naar het strand en je hand uit het raam steekt), naar de Werkelijke Wind (Hoe hard waait het nu echt als je op het strand staat en waar komt de wind precies vandaan?). We loggen de Schijnbare Wind (meten is weten) en we hebben de Werkelijke Wind nodig als input voor geavanceerde software die we gebruiken om tussen de depressies de optimale route te vinden.
Daar waar de software nog niet goed genoeg is, improve ik het een beetje of schrijf er wat bij. Geen taal is daarbij te gek en geen truck te ingewikkeld. We gaan het voor elkaar krijgen, ook al gaat het langzaam. Niet zo gek, want het is best even geleden dat we leerden hoe cos, sin, tan en atan met elkaar samenhangen en hoe je dat succesvol toepast. In het kwadraat, met een wortel en PI * 180 onder de streep. Het uitdenken van die formules en het omzetten naar goed te onderhouden software is geen sinecure als je offline bent en er geen wiskundebijbel op de plank staat. We zijn er bijna, maar het blijft mensenwerk en er gaat weleens wat mis.
Dat leek de afgelopen dagen op deze site ook het geval bij de route. We moesten ineens meer mijlen varen naar Kaapstad en de boot leek de andere kant op te gaan. Ik heb het van horen zeggen natuurlijk, want offline kan ik dat niet valideren. Hoe kan dat, kreeg ik van meerdere kanten te horen.
De route op de website is geen directe lijn, maar gaat via waypoints die ik voor vertrek heb ingesteld op basis van de heersende winden. De werkelijkheid is natuurlijk altijd anders. We varen bijvoorbeeld veel oostelijker en minder zuid dan gepland vanwege het enorme lagedrukgebied in het zuidwesten. Zolang we nog niet voorbij een ingesteld waypoint zijn, kan de website je het idee geven dat we de verkeerde kant op varen. De punt van het bootje en de stippellijn wijzen dan de andere kant op. Het waypoint is dan nog net wat dichter bij Kaapstad dan wij zijn. Dat zie je niet direct op de platte wereldkaart die Googlemaps ons laat zien, maar de wereld is natuurlijk rond. Laat je er niet door van de wijs brengen. Het duurt wellicht even, maar die stippellijn wordt vanzelf vervangen door een doorgetrokken lijn naar Kaapstad en die loopt vooralsnog veel noordelijker dan gepland. We mogen dan offline zijn, we blijven wel op de juiste track. Kaapstad, here we come!

zo 3 dec 09:07: Of ik er verwilderd uitzie naar twee maanden zeilen werd me gevraagd. Oordeel zelf (foto). Die baard gaat er vandaag weer af trouwens. #happysailing
za 2 dec 14:16: We blijven vooralsnog lekker aan de goede kant van het front.
vr 1 dec 21:16: Ons plan voor komend weekend vind je hier (foto). Ik schat in dat Sinterklaas dat met zijn oude schimmel niet meer aandurft. #geeftniets Met zo'n mooie tocht hoeven we geen andere cadeautjes.
vr 1 dec 14:50: 9 dagen gevaren, 1.030 mijl gedaan en meer dan tevreden. Koen ook, die had zelf energie voor de was, held! (foto)
do 30 nov 23:09: Geen spannende belevenissen vandaag. Alleen maar water. En wind. Wat een heerlijke dag.
do 30 nov 12:47: Vannacht trok er een front over. Ineens 2 x zoveel wind vanuit een totaal andere hoek. 2 uur later is ze helemaal weg en ging zelfs motor aan. Nog een uur later is de originele wind weer terug.
wo 29 nov 17:21: Ilhas Martin Vaz liggen achterlijker dan dwars. De wind is aangenaam en de zon schijnt. De koelkast doet het wonderbaarlijk goed en de vijf zit in de klok. Proost! (Foto).
wo 29 nov 12:37: Verleidelijk om te ankeren bij Trindade en aan land te gaan. Maar we zitten in een goed weer window nu en racen door, in ons eigen bescheiden tempo dan.
wo 29 nov 10:44: We passeren het Braziliaanse eiland Trindade op veilige afstand. (Foto, en heel goed kijken)
di 28 nov 14:22: Dit (foto) zag ik op een raceboot toen we langszij lagen op Fair Isle. Een schuin balkje op de keukenvloer, om je schrap te zetten. Dat maakt het verschil tussen wel of niet kunnen koken aan de wind.
di 28 nov 12:13: Blog stond er maar voor de helft. Nieuwe poging. Mooie dingen hoeven niet makkelijk te zijn. M'n mantra, en ook de laatste woorden van de blog.
Ze is ontembaar, eindeloos en ze dicteert di 28 nov 2017
Vijf dagen varen we nu alweer over de zuidelijke Atlantische oceaan. Recife ligt honderden mijlen achter ons en Kaapstad duizenden mijlen voor ons. Ertussenin liggen nog wat kleine eilanden. Overmorgen passeren we Trindade, een miniem Braziliaans eilandje. Een week of twee verderop ligt Tristan da Cunha. The most remote community in the world. We weten nog niet precies hoe we uitkomen en of we de eilanden zullen zien of er kunnen stoppen. De wind is de baas en bepaalt onze koers.
De wind blaast en is krachtig. De wind is instabiel en maakt grote golven. Soms dan. Soms verdwijnt ze en komt dan ineens weer ergens anders vandaan. We proberen haar continu te meten. Wat is de werkelijke windsnelheid, waar komt ze precies vandaan en is onze hoek met haar wel efficient genoeg? Ze houdt ons en onze instrumenten de hele dag bezig en ze blijft ongrijpbaar.
De wind is aangenaam. Overdag brengt ze ons verkoeling. In het holst van de nacht zorgt ze voor onstuimige momenten. Net te vaak dan. Ze is ontembaar. Meestal is ze vriendelijk, soms venijnig of zelfs gemeen. Maar altijd zichzelf, onaantastbaar en vrouwelijk. [Onafhankelijk van wat het woordenboek daarover zegt trouwens. Herinner de blog over Carmen: Als je met kerels op de oceaan zit is uiteindelijk al het andere vrouwelijk...]
Ze is muzikaal en fluit als geen ander ooit zal kunnen. Ze speelt continu met ons, met de wolken en de golven. Ze is energiek en dynamisch. Ze blijft nooit ergens hangen, ze is altijd onderweg. Ze is eindeloos en tijdloos, net als de zee. Ze is alles bepalend voor kleine bootjes op die grote zee. En ze is precies wat ons beweegt en wat we nodig hebben. Wind vult zeilen.
Ze dicteert ook hoe het is aan boord. En dat is op dit moment ronduit oncomfortabel. Of misschien zelfs wel ellendig. We ploeteren nu al bijna zes dagen vrij hoog aan die verdomde wind. Karma ligt voortdurend onder een stevige helling en schudt heen en weer en op en neer. Alles wat we doen, vergt drie keer zoveel energie dan wanneer ze van achteren zou komen. Ik kan daar eindeloos over klagen en in detail beschrijven hoe ellendig het is ...
Maar wat is het gaaf om in het holst van de nacht, op blote voeten en met korte mouwen, onder een naakte sterrenhemel, aan dek te mogen luisteren naar de muziek van de wind. Dat is geen fluiten, daar zit een heel orkest in. En wat is het bijzonder om te beseffen, dat diezelfde wind eeuwen geleden al door de wanten floot van de houten schepen van Hollandse helden die ook onderweg waren naar Kaap de goede hoop. Wat een cadeautje om hier te mogen varen. Mooie dingen hoeven niet makkelijk te zijn.


di 28 nov 07:29: Nieuwe dag en eindelijk weer een nieuwe blog
di 28 nov 00:13: Koen stuurt z'n eerste sms naar het thuisfront. (Foto)
ma 27 nov 12:38: Koen en ik slapen om en om in blokjes van ca. 4 uur. De een slaapt, de ander stuurt de boot. Na 5 dagen zijn we redelijk ingeslingerd. Toch kost dat aan de wind varen met 18 tot 20 kt veel energie.
ma 27 nov 06:13: Een opstapper mailde net mooie woorden: Er zijn maar heel weinig mensen die echt begrijpen hoe indrukwekkend de zee is. Hoe groot, hoe willekeurig, hoe eindeloos mooi.
ma 27 nov 06:13: Las net een mooie mail met deze 2 afsluitende zinnen: Er zijn maar heel weinig mensen die echt begrijpen hoe indrukwekkend de zee is. Hoe groot, hoe willekeurig, hoe eindeloos mooi.
zo 26 nov 18:12: Lekker vers broodje Atlantic, vlak voordat we een bui over ons heen krijgen. De zon lijkt trouwens sinds vandaag in het Noorden achter ons langs te draaien.
zo 26 nov 15:47: Onstuimig nachtje. Ploeteren aan de wind met kleine zeiltjes. Verwachting is dat dit nog wel een dag of 4 zo doorgaat.
zo 26 nov 15:47: Onstuimig nachtje. Ploeteren aan de wind met kleine zeiltjes. Verwachting is dat dit nog wel een dag of 4 zo doorgaat.
za 25 nov 22:25: Tweede dag op rij met alleen maar water om ons heen. Geen schip gezien.
vr 24 nov 18:03: Vlot en moeizaam begin met flinke buikloop. Onhandig. Gaat vast snel beter. We merken dat de dagen langer worden. Fijn! Op naar het zuiden.
do 23 nov 19:15: Goed begonnen: 122 mijl dichter bij Kaapstad in de eerste 24 uur. Vanaf het water en uit de lucht worden we door Braziliaanse marine in de gaten gehouden. #radiocontactmetvliegtuig
do 23 nov 03:49: We varen weer. M'n gmail adres in de vorige update ging per ongeluk. Maar als je wilt laten weten hoe het daar is, mail vooral. Wernertoonk@myiridium.net.
wo 22 nov 21:16: En weer aan het varen. Fijn! -- Werner Toonk wernertoonk@gmail.com
wo 22 nov 02:20: Plaatje van de meuk in de kajuit. Morgen weer varen. #Zinin
wo 22 nov 02:12: Slapen tussen eieren, wortels en cocosnoten. Morgen wegstouwen, tanken en varen. #looking forward
zo 19 nov 20:55: En in Zeilen een mooi artikel over de historie van de zeiltocht naar Kaapstad: https://www.zeilen.nl/nieuws/actueel/vor-historische-route-kaapstad/
zo 19 nov 20:51: In dit artikel gaat het over het St Helenahoog en de situatie waar wij de komende weken mee te maken hebben: https://www.clubracer.be/2017/11/16/volvo-ocean-race-vloot-speelt-tactisch-spel-st-helena-hoog
Washandjes zo 19 nov 2017
Het moest er een keer van komen. Als je weken op zee zit, met beperkte voorzieningen, dan spaar je best een hoop. Op Lanzarote had ik geluk. Toen deed Koen het allemaal. Op Sal kwam ik ook goed weg, toen ben ik beroofd van mijn tas met wasgoed. Maar hier in Recife moet het dan echt gebeuren. Wassen. Wit, bont, handdoeken, theedoeken, kussenslopen en ga maar door. Ladingen vol. Maar waar is de wasmachine? De lavanderia? Het woord kennen ze hier wel, maar zelfs in de meest luxe jachthaven van Recife – en dat is toch echt geen kleine stad – is geen wasmachine te bekennen.



Met de hand dus. Voorspoelen, voorwassen, hoofdwassen, spoelen, spoelen, spoelen, wringen en nog een keer extra spoelen, wringen en hangen. Niet zeuren, dat is echt goed te doen. Halfwinder val als waslijn en de Braziliaanse zon doet de rest. We hebben notabene zoet water tot onze beschikking (‘no drinkwater!’) en walstroom waarmee we via de boilers ook nog eens 15 liter water van 90 graden hebben. Mijn grasgroene tuinslang is precies lang genoeg om vanaf de wal bij de boot te komen. De afwasteil is veel te klein voor deze hoeveelheid en een grotere kopen is op zondag geen optie. Twee houten pluggen in de loosgaten van de kuip werken ook. Langzaam komt het waterniveau in de kuip omhoog. Als ik het wasgoed voorspoel, wordt het water bijna zwart.



Als ik opnieuw de kuip met water vul, valt ineens de druk weg. Er stond al niet veel op, maar nu is het helemaal weg. Ik loop de slang na, maar zie nergens een knik. Hooguit daar waar de slang over de zeereling hangt. Het is ondertussen kwart over acht en de zon staat te bakken, waardoor de slang wat warmer en dus platter wordt. Voor de zekerheid leg ik de slang wat anders neer. Maar het helpt niet veel. Ik kijk wat hulpeloos om me heen en zie dat op het luxe motorjacht naast ons ook gespoten wordt. De lak zal wel weer moeten glimmen. De werkman aan boord lijkt zich ook te verbazen over de lage waterdruk. Zijn oplossing is effectiever dan die van mij. Op een andere kraan op de kade sluit hij gewoon nog een slang aan, maar dan eentje die twee keer zo dik is.



Ik merk het verschil direct. Er komt nu meer lucht uit de slang dan water. Gelukkig zit het waspoeder erin en kan de boel weken. Tussendoor is er genoeg ander werk te doen en het wasgoed loopt niet weg. We beginnen ’s ochtends om halfzes met klussen omdat de temperatuur dan nog enigszins aangenaam is. Onze kluslijst is ondertussen gehalveerd en er staan nog een paar dingen op die we zullen wel zullen uitstellen. Je blijft bezig bij een boot, zeker als je er zo intensief gebruik van maakt en op zout water vaart. Gisteren zat ik een paar keer bovenin de mast om een aantal vallen bij te stellen en anders op te hangen. Het grootste deel van de dag zat ik achter de naaimachine om weer een groot deel van de genua door te stikken. Ik beloof mezelf plechtig om nooit meer een zeil van deze leverancier te kopen. Vanmorgen dus de was en tussendoor het kooktoestel geborgd zodat die bij een eventuele knock down op zijn plek blijft hangen. Een knock down bij het zeilen heeft trouwens niets met boksen te maken, meer daarover in de volgende blog.



Vanmiddag moet ik nog met het grootzeil aan de slag, omdat het koord in het onderlijk uit de giek schiet. Morgen vullen we het drinkwater bij en als het goed is ook de diesel. Dan nog boodschappen doen en daarna gaan we weer door. Met schoon wasgoed en een boot die er klaar voor is. Kerst in Kaapstad lijkt net te ambitieus, maar voor de jaarwisseling hoop ik er te zijn.

vr 17 nov 02:56: In de Cabanga Iate Club met Koen aan het klussen en de tocht naar Kaapstad aan het voorbereiden.
ma 13 nov 20:17: Toerist in Olinda
zo 12 nov 22:34: Aangemeerd. Etappe 3 done. :-)
zo 12 nov 21:31: Plekje zoeken en dan zijn we er. #recife
zo 12 nov 16:42: Land in zicht!
zo 12 nov 04:41: Onder een heldere sterrenhemel met nog steeds halve wind.
za 11 nov 23:04: Iets minder ver nog dan IJmuiden - Lowestoft. :-)
za 11 nov 19:17: Over de helft alweer. Hoop morgen voor donker in Recife aan te meren.
za 11 nov 11:49: 100 mijl dichterbij Recife in 17u. Hard op weg naar een nieuw dagrecord.
za 11 nov 05:32: Halve wind, lekker. 50 mijl dichterbij Recife na 8 uur varen.
Ons mooiste, ellendige moment za 11 nov 2017
‘Als je nu terugkijkt naar de afgelopen twee weken, wat vond je dan het mooiste moment?’ vraag ik. We zitten met z’n drieën aan een lage tafel op wat lounge kussens in de buitenlucht. Zo’n 50 meter lager begint Baia de S. Antonio, de enige beschutte ankerplek van Fernando de Noronha, een eiland op 200 mijl voor de kust van Brazilië. Karma ligt een paar honderd meter verderop in de duisternis achter haar anker. We hebben net ontdekt dat deze loungeplek diverse lekkere IPA’s verkoopt en vinden dat een goede reden om hier ons bezoek aan dit idyllische eiland af te sluiten.


Het antwoord op m’n vraag laat even op zich wachten, maar dan hoor ik beide opstappers precies tegelijk: ‘De 40 knopen wind!’ Alsof ze het hebben afgesproken. Ik moet lachen, want dat ellendige moment kwam ook meteen bij mij omhoog toen ik de vraag stelde. Mooiste moment en ellendig tegelijk. Het was onze eerste squall. Uit het niets kwam ‘ie, totaal onverwacht in het holst van de nacht. Opstappers Thijs en Wil lagen in bed en ik had de nachtwacht...


Tegen het flauwe, oranje achtergrondlicht van de marifoon zie ik dat het halfdrie is. Een zesde deel van mijn nachtwacht zit erop. Een half uur geleden maakte Wil me wakker. Ik was heel ver weg en kon hem niet verstaan. Daarna hoorde ik alleen het geluid van de nieuwe ventilator boven m’n hoofd. Wat heb ik geslapen, twee uur? Meer niet. Om vijf uur neemt Thijs het over en mag ik mijn bed weer in. Nog twee-en-een-half uur. Gaap.


Het eerste half uur heb ik als een zombie buiten op de bank gezeten. Af en toe wegdommelend. Luna heeft daar geen last van. Onze windvaan houdt Karma strak op koers. Sinds gisteravond zeilen we weer met een uitgerolde genua, grootzeil en bezaan. De wind is stabiel en beperkt tussen de 8 en 10 knopen. Overdag zien we soms angstaanjagend donkere wolkenpartijen op ons afkomen. Maar iedere keer als we er eenmaal zijn, gloort er wel weer ergens blauwe lucht en verdwijnt de dreiging als sneeuw voor de zon. Gisternacht zagen we nog wel een paar lichtflitsen, maar kennelijk op grote afstand want het gedonder bleef ons bespaard.


Toen het vannacht donker werd, lag er ten oosten van ons weer zo’n donker gebied. Het schoof heel langzaam met ons mee en bleef op flinke afstand. Het is nu nauwelijks nog te zien. Het is vooral heel donker buiten. De maan zit ergens achter de wolken en sterren zijn er vrijwel niet. Het zal allemaal wel loslopen want zo gaat het al dagen nu in dit relatief windstille gebied rondom de evenaar. Mijn grootste uitdaging de komende paar uur is om wakker te blijven.


Achterwaarts loop ik het trapje af de kajuit in. Het water in de thermoskan is nog warm genoeg, hoop ik. Ik heb geen puf om water te koken. Alleen een filter en de koffiebus, dat is genoeg. Het gaat langzaam. Karma lijkt wat meer te bewegen. Binnen voelt het altijd heftiger. Op de navigatielaptop zie ik dat we een strakke lijn achterlaten. Het digitale instrumentenpaneel geeft 13 knopen schijnbare wind aan. Huh, 13? Wat betekent dat voor de werkelijke wind? Hij komt schuin van achteren binnen, dus dat zit rond de 17 knopen. Windkracht 4. En nog terwijl ik aan het rekenen ben, staat de meter op 21. Schijnbaar, dus zes Beaufort in werkelijkheid. Ik vergeet de koffie, haak m’n lifeline weer vast en klim naar buiten.


Het waait inderdaad een stuk harder en van het rustige beeld van net is niets meer over. De kabbelende golfjes ogen ineens een stuk minder lief. Het water naast de boot wordt opgepikt door de wind en er hangt een grijze laag over. Achter de roerstand zie ik inderdaad 24 knopen op de instrumenten staan. Dat is te veel voor deze zeilvoering. Snel de genua inrollen. Met mijn platte hand sla ik twee keer op het openstaande luik van de achterhut. Ik zou weleens een extra handje nodig kunnen hebben...


Ingekort fragment uit m’n logboek. Het hele verhaal is binnenkort hopelijk ergens online te lezen. Het extra handje had ik de uren die volgden zeker nodig. In minder dan vier minuten nam de wind toe van 10 naar 40 knopen. Karma versnelde in dezelfde tijd van 5 naar 9,9 knopen. Ruim boven de rompsnelheid. Tegelijkertijd kwam er een koude douche over ons heen en ging er natuurlijk van alles niet volgens plan. Wat ik bijzonder blijf vinden aan zeilen, is dat zo’n ellendig moment toch ook weer het mooiste was. Wat is dat toch? En ligt dat nu aan ons, of hebben alle zeilers dat?

vr 10 nov 19:29: Klaar voor de laatste etappe van deze oversteek. We varen weer. (Foto)
vr 10 nov 06:08: Landfall is mooi. Maar mis Liane te veel om ervan te genieten. Looking forward to Cape Town.
do 9 nov 14:26: Voorspellingen zijn goed. We varen morgen door. Eerst eiland verkennen. #roomwithaview (foto)
wo 8 nov 16:07: Voor anker en begroet door een schildpad. What's not to like? #oceaanovergestoken
wo 8 nov 14:44: Half uurtje nog naar Fernando. Stroopwafelmomentje. Thx ma! (Foto)
wo 8 nov 08:36: Van alle sterren om ons heen, wees er 1 naar Fernando. #landinzicht #lichtbaken #foto
wo 8 nov 07:23: Heel langzaam komen we dichter bij Fernando. Kruisend tegen de stroom in.
di 7 nov 23:43: Eerder vanmiddag knoop gehakt, we gaan Fernando de Noronha proberen (foto).
di 7 nov 23:21: Tegen wind en stroom in ploeteren we baar Fernando de Noronha.
di 7 nov 11:52: Hoog aan de de wind is schuin, heel schuin. (fornuis foto)
ma 6 nov 21:41: Een nieuwe nacht valt over Atlantic. Wij zijn er klaar voor. (Foto). Vraag is of het lukt om morgen een pitstop te maken op Fernando de Noronha. Over 24 uur weten we het.
ma 6 nov 21:39: Een nieuwe nacht valt over Atlantic. Wij zijn er klaar voor. (Foto). Vraag is of het lukt om morgen een pitstop te maken op Fernando de Noronha. Over 24 uur weten we het.
ma 6 nov 20:20: Lekkere wind, goede snelheid en af en toe wat verkoeling. Lekker. Thijs ook blij, kon z'n vader even bellen. (Nu wel met foto)
ma 6 nov 18:07: Laptop staat onder een handdoekje tegenwoordig. Verder work in progress.
ma 6 nov 09:12: Vooralsnog is het wat onstuimig hier op het zuidelijk halfrond, zie foto.
zo 5 nov 21:47: Weer een liftster aan boord. Hanna. Foto op de blog pagina.
zo 5 nov 20:07: Groetjes van Neptunes
zo 5 nov 19:46: Mijlpaal bereikt. Probeer tegelijkertijd met hulp uit Deil een foto te plaatsen. Sorry voor de spamberichten. #gaatvastweleenkeerlukken
zo 5 nov 15:55: Laatste mijlen op het noordelijk halfrond tikken voorbij. Recife is net niet bezeild, maar we komen er wel. Blij dat we zeilen.
zo 5 nov 08:12: Bijna bijna bijna ... Eind van de middag zeilen we over de evenaar. #mijlpaal #zuidelijkhalfrond
za 4 nov 22:27: Doldrums achter ons. Hoog aan de wind nu tot aan Recife. Beating noemen ze dat in het Engels. Weer even omschakelen, en fijn om weer te zeilen.
vr 3 nov 19:25: Weekend! Hoe gaat het in NL? WernerToonk Apestaartje myiridium.net
vr 3 nov 06:56: De wind kent hier 2 standen: Veel te veel en Niets. Sinds gisteravond is standje 2 actief en draait de motor. En we zijn over de helft van deze etappe.
do 2 nov 19:12: Laptop werkt weer. Jippie!
do 2 nov 13:24: Weer rust aan boord. Ook fijn. Toetsenbord van navigatielaptop is net te rustig en reageert nergens meer op.
do 2 nov 08:53: Net 45 minuten koud gedoucht, in het pikkedonker met 40kt wind. Overval van de wind met vol zeil op. Alles nog heel. En voor het eerst sinds Biskaje weer in zeiljack.
wo 1 nov 16:07: Pizza for lunch.
wo 1 nov 10:46: Jorge maakte een video van de eerste etappe: https://www.youtube.com/watch?v=s8kaA-nafso Schijnt leuk te zijn.
di 31 okt 22:40: Walvissen, nu wel op de foto. Snel zorgen dat ik ook photo's kan mailen naar deze site ...
di 31 okt 17:41: Luisteren naar Bram Vermeulen. Langzaam tikken de mijlen weg.
di 31 okt 00:18: Mooi om te merken hoe vertrouwd de boot voelt zo op die grote, Atlantische oceaan.
ma 30 okt 16:49: De Sound of Silence doorbreekt de windstilte op deze eindeloze vlakte. We drijven en gaan langzaam de goede kant op.
ma 30 okt 11:46: Al weer 34 graden and stil rising. Om ons heen eindeloos veel water.
zo 29 okt 23:08: Heerlijk afgekoeld ondertussen. Nog maar 30. Vanmiddag was het 5 meer.
zo 29 okt 18:46: Pannenkoeken bakken midden op de oceaan. Door de doldrums.
zo 29 okt 12:04: Het is weer 1 graad warmer dan gisteren. Het is nu 33 graden in de schaduw, om 9.00 a.m.
zo 29 okt 04:40: Met Thijs buiten aan het genieten van de sterren. #helderenachten
zo 29 okt 02:35: Halfwinder wordt mooi verlicht door de maan. #nachtwacht
za 28 okt 15:58: Het gaat ons voor de wind. Liever hadden we halve wind. ;-)
za 28 okt 03:07: Vandaag hadden we beet! En binnengehaald. En opgegeten. Heel fijn.
vr 27 okt 07:27: Aan stuurboord verdwijnen de lampjes van Fogo, het zuidelijkste Kaap Verdiaanse eiland. Het volgende land wordt Brazilie.
do 26 okt 19:13: Alweer 24 uur onderweg. Veel zon, vliegende vissen en heerlijke wind.
wo 25 okt 23:39: Vanmiddag vertrokken met Thijs en Wil naar Brasil.
Two Dutch sailors, a hairy Spaniard and an Englishman. wo 25 okt 2017
Opstapper Charlie heeft een gastblog geschreven over de eerste etappe van Medemblik naar Lanzarote. In het Engels natuurlijk. Thx Charlie!
A dream to sail around the world is a big dream. And to turn such a dream into reality is an immense challenge. On a boat there is always something to do, something to clean, something to fix, and Werner is a man that is always doing something. Its a perfect match. Its nice to make your dreams a reality, and its also nice to make other peoples dreams a reality. It was great to join Werner, Koen and Jorge setting off on Karma to circumnavigate the globe. I am so grateful that I could be part of Werner�s dream. Even if it was just sailing 1,738nm from Amsterdam to Lanzarote.
I signed up to crew seekers to get more sailing experience on a variety of boats, to improve seamanship skills and experience offshore and ocean sailing. It was quite similar to finding a job; send out 20 messages, hear back from 5 and if your likely, find 1 thats suits both you and the skipper.
Amsterdam to Lanzarote was a great voyage with so much diversity in seas and conditions. Out of the IJsselmeer, through the North Sea, English Channel, across the Bay of Biscay and down the North East Atlantic. The North Sea felt like the training ground, it gave us a chance to get to know each other, the boat, the sails and Luna (the wind vane). The weather was kind and so the first few days offered a relaxing swing into things. Other than having a close encounter with a wind farm under construction, and playing chicken with the ships in the traffic separation schemes!
The English channel was sunny and warm, we saw our first dolphins as well as a minke whale! It also gave us time to set up the fishing gear, complete odd jobs, or get stuck into the first books of the trip. Being the Englishman in the English Channel I attempted an English breakfast, it wasn't my finest hour but it was edible and everyone was polite!
The Bay of Biscay was the real challenge of our voyage. Having crossed in June earlier this year I had a taste for some of the weather we would face. These images flashed in my mind as we motored down a flat English Channel, leaving me thinking what a fool I was to be putting myself through this again! The reality is that its great fun! With a Biscay crossing you know it will take around 5 days and in that time you will more than likely get some bad weather. For this short period adrenaline keeps you going, but you also know that when you pass Cape Finisterre you'll be in a more manageable North East Atlantic. This safety net means you can enjoy the 30+ knots of wind and the waves crashing over the bow; knowing it will end soon!
Having said that it was still a very challenging few days, with a lot of strain on us and the boat. I will always remember the evening of October 1st (day 12), as we sailed along the North coast of Spain to round Finisterre. The sea had calmed although there was still a big slow swell rolling in from the West. The sun dipped below the horizon turning the sky and clouds a spectrum of reds, oranges and purples. Werner poured us all a glass of whiskey, Jorge played his ukulele and Koen and I sat and enjoyed the moment. We were exhausted, relieved, a bit tipsy and laughing; the sweet taste of victory!
Now for the easy run down the Portuguese coast! We had good trade winds for 4 or 5 days, it started off strong and as it reduced we managed to sail with the cruising shoot on and off for a few days. This has to be my favourite sail, you can really see the power of the wind filling the sail and it physically pulling the boat along. It also means theres lots of ropes to play with and thats the main reason we love sailing! The wind did eventually fade and we motored over the last two days to reach Lanzarote.
It was by far (16 days) my longest nonstop passage and for a long passage you need a very different stamina to the sailing I was used to. I found the last two days motoring towards Lanzarote really mentally tiring for me, which took me by surprise. Its easy to forget that you need to take care of your mental state as well as your physical state, and this is so important for long voyages. This trip was a great learning curve for me and a great introduction to offshore sailing.
I loved the slowed down rhythm you embrace whilst sailing on the same tack for days at a time. Being able to see the weather build up over a few days then drop off. Seeing the same sea everyday, but different waves and different swells, making it a constantly changing playground. Theres nothing scarier for me than staring into the rich blue of a 4000m deep ocean, especially when you jump into it 150nm from land! But there is also nothing as awe inspiring. The ocean is terrifying and I think that is what draws me towards it.
Sailing with Karma was a fantastic experience, that I got to share with great people who I wont forget. I felt sad waving goodbye as Karma left Lanzarote Marina, but this massive voyage for me was just the start of Werner�s. It was only then I began to realise how far he still had to go. But I have no doubt in my mind that he will love every second of it.
Until next time - happy sailing!
Charlie
Ik moet nu al je geld hebben ma 23 okt 2017
‘Goedemorgen Felix…’ roep ik naar de achterhut. ‘Hoeveel geld heb jij nog?’ M’n vraag verdwijnt in het luchtledige. Ik kijk om me heen in de kajuit. Een stapeltje kleren op de bank. Op het aanrecht nog net een bodempje in de Wodkafles, lege glazen ernaast en afwas in de gootsteen. Op de vloer liggen houtspaanders. Het ingeschopte luikje ligt op de tafel. Nergens Felix zijn portemonnee.

‘Felix? Joost heeft niets meer en ik natuurlijk ook niet.’ Nog geen reactie. Ik drink de laatste slok koffie uit m’n beker en klim in de kuip waar de zon al flink staat te bakken.

Ik sta te popelen om naar de wal te gaan. Een uur geleden kreeg ik een appje van Liane dat ze bijna van Boa Vista vertrok voor het laatste stukje vliegen naar Sal. Dat was een uur voordat m’n wekker ging. Drie uur vroeger dan gepland. Er moet iets mis zijn gegaan met de tijdzones, maar wat? Mijn hoofd is nog onvoldoende helder om te snappen hoe dit heeft kunnen gebeuren. Ergens ben ik drie uur kwijt en ik moet nu als de wiedeweerga naar het vliegveld, maar zonder geld kom ik er niet.

‘Ben je klaar?’ vraagt Joost voor de derde keer in vijf minuten. Hij was een stuk eerder op dan ik, heeft de koffie gezet en een stevige omelet gebakken die ik net ondankbaar en zonder te proeven naar binnen heb geschoven. Nu staat ‘ie bij de reling en houdt het lijntje vast van Jays bootje. Jay is de lokale havenmeester. We zagen hem voor het eerst toen we twee dagen geleden deze baai binnen kwamen.



De laatste dagen op de oceaan vliegen voorbij. Met een rif in het grootzeil maken we dagafstanden van meer dan 140 mijl. Windkracht zes tot zeven uit de goede hoek en vier meter hoge golven die onder ons door spoelen. Af en toe zit er een hogere tussen, die er juist overheen wil. Onze verzameling natte kleren wordt steeds groter. Het luik boven de kajuitingang zit angstvallig dicht en de laptop is veilig opgeborgen. Pas in de luwte van het eiland Sal worden de golven minder en neemt de wind af. Zeilen binnenhalen is met deze bemanning zo gebeurd en met m’n twee vrienden op het voordek varen we de baai binnen, klaar om het anker te laten vallen. Er liggen nog zo’n twintig andere zeilboten en we zullen achteraan moeten sluiten. Gespannen sta ik achter het stuurwiel op zoek naar een plekje. Ik heb KARMA ondertussen acht jaar, maar minder dan eens per jaar geankerd.

‘Daar, tussen die catamaran en die groene boei,’ wijst Joost die veel meer ankerervaring heeft. ‘Daar kunnen we het beste liggen.’ Felix lijkt iets anders te roepen, maar ik versta niet wat.

‘Als het krabt, dan liggen we toch meteen op een ondiepte?’ roep ik terug naar het voordek.
De motor draait in zijn vrij en we verlijeren al wat richting de catamaran. Daar is een man van middelbare leeftijd in een zwembroek naar buiten gekomen. Hij gebaart ons de andere kant op. Voor zijn schip, niet erachter. En daar was Jay. In zijn houten sloepje Denis, in felle kleuren beschilderd en met een haperende buitenboordmotor zo sterk als die van onze dinghy. Met zijn pikhaak heeft Jay al een lijn uit het water gevist en naast hem drijft een geel balletje. Hij wenkt ons.

‘Moorings!’ roep ik opgetogen naar voren. ‘Daar moeten we heen.’ Dat hebben we vaker gedaan. Nog geen kwartier later liggen we vast aan een blok beton op veilige afstand van de andere boten, zonder dat we ons druk hoeven te maken over krabben.

Jay kan alles voor ons regelen. Drinkwater en diesel bijvullen, afval meenemen of een tour op het eiland. ‘That’s my job’, voegt ‘ie er met een warme glimlach aan toe. Op zijn hoofd een door de zon verkleurd petje en om zijn schouders een fel, blauw shirt met een opdruk van de Rotterdam Marathon. ’s Avonds wijst hij ons restaurant ‘Rotterdam’ waar we tussen de locals genieten van verse vis en lobster. Jay’s familie staat in de keuken. Of familie van dan weer. Later op de avond schuift Jay zelf ook nog even aan en drinkt wat lokale punch en biertjes met ons mee.

Gisteravond hebben we het bonter gemaakt. Met de nieuwe opstappers bezochten we de toeristische zuidpunt van het eiland. Tot diep in de nacht zaten we op straat bij livemuziek en daarna nog ergens een afzakkertje. Onderweg naar huis raakte ik mijn portemonnee en mijn tas kwijt met daarin de sleutels van de boot en de dinghymotor. Roeiend zijn we weer aan boord gekomen, waar we op ons eigen schip moesten inbreken omdat alles potdicht zat. ‘Laat je boot niet open en onbewaakt achter in het donker,’ stond er in de pilot. Dat hebben we goed gedaan.



‘Ben je klaar? Jay wil vertrekken,’ zegt Joost opnieuw.

‘Felix! Ik moet nu al je geld hebben!’ roep ik hard door het openstaande luik van de achterhut. Dat werkt. Een meter lager komt er een portemonnee tevoorschijn en worden er tergend langzaam briefjes uitgeteld.

‘Hoeveel heb je?’ vraag ik ongeduldig.

‘Weet ik niet.’

‘Geef maar. Daar kom ik wel mee op het vliegveld.’ Ik steek m’n arm door het luik en grijp het stapeltje lokale Escudos.

‘Tot straks!’

Ik klim bij Jay aan boord en als we van Karma wegvaren roep ik nog een vergeten ‘Dankjewel!’ achterom.



Voor vier euro krijg ik een ritje in een oude pick-up naar het vliegveld. Directo, dus zonder eerst te wachten tot alle plekken gevuld zijn. Als we een kwartier later bij de luchthaven midden op het eiland zijn, landt er net een lichtblauw Tui-toestel. Precies op tijd! Wat een heerlijk vooruitzicht, drie dagen samen met Liane op Sal. Daarna met twee nieuwe opstappers door naar Recife, voor mijn eerste echte oceaanoversteek.


za 21 okt 22:55: Paar dagen op Sal om te ontspannen, m'n droomvrouw weer te zien en wat dingen aan de boot te fixen. Dan naar Recife met Thijs en Wil. #zinin
vr 20 okt 20:00: Voor anker bij Sal. Mooie tocht. Zo de dingy opblazen, eerst een borrel.
vr 20 okt 17:46: Bijna voor anker ...
do 19 okt 23:07: Morgen gaat er een nieuw gastenvlaggetje in het wand. Als het meezit gooien we voor het donker ons anker uit.
do 19 okt 20:12: Oeps. M'n bemanning vindt het zo gaaf dat ze besloten hebben om in een ruk door te varen naar Recife. ;-)
Een nieuwe dag op de oceaan do 19 okt 2017
Donderdagochtend 9.31, Amsterdamse tijd. Het is hier net licht. Thuis zitten mijn kids op school, mijn vrouw op haar werk en m’n oud-collega’s in de Rembrandttoren of bij een opdrachtgever. Nederland is in afwachting van de presentatie van het nieuwe kabinet. De Amsterdamse politiek is achter gesloten deuren bezig met de (tijdelijke) opvolging van Van der Laan. Ik zit achter de kaartentafel, aan boord van KARMA en krijg van dat alles weinig mee. Dunes de el Mahara in Mauritanië is het dichtstbijzijnde vasteland, circa 500 kilometer naar het oosten. Wij varen naar Kaap Verdië, een eilandengroep ter hoogte van Senegal. Een stevig potje wind blaast ons al een paar dagen de goede kant op. Per dag doen we 156 mijl, waarvan 140 de goede kant op, omdat we niet in een rechte lijn kunnen sturen. In Biskaje was dat minder dan de helft.


Het wachtschema hebben we opgedeeld in blokjes van drie uur. Net als op de eerste etappe. Omdat we nu met één man minder zijn, doen we allemaal wat meer. Vannacht was mijn wacht van elf tot twee en om acht uur begon de volgende. Tussendoor heb ik redelijk geslapen. Het gerol en geslinger went. Golven van vier meter rollen af en aan onder de boot door. Ze zijn redelijk stabiel … en terwijl ik dat type breekt er eentje op het achterdek en komt er weer een plens zout water binnen. Ook dat went. Na een kleine maand op zee is alles hier aan boord zout. Achter me gaat met een vloek nog meer water over de vloer. Een van m’n matties is wakker en probeert koffie te zetten. Met de elektrische waterkoker deze kssseer, want onze accu’s zitten te vol. We hebben volop zon en vooral de schroefasgenerator produceert zoveel dat we ons dat prima kunnen veroorloven. Onder het dekraam aan stuurboord lekt het nu ook al. Geen water, maar uit het fruitnet. Straks maar eens zien waar dat vandaan komt. De paprika’s kunnen het niet meer zijn die deden het gisteren al.


Gistermiddag hebben we de genua voorop de boegspriet ingerold en vervangen voor een klein zeiltje op het kotterstag. Het kleine zeil is van dikker doek gemaakt en beter opgewassen tegen deze wind. Wel kost het een halve knoop snelheid. Ik twijfel of de genua weer naar buiten kan. Het is veel rustiger dan gisteren nu. De windmeter laat echter nog steeds 25 kt zien. De genua blijft voorlopig lekker ingerold. Met 16 ton waterverplaatsing is KARMA relatief zwaar en dat maakt dat we ten opzichte van een polyesterboot met deze golven toch redelijk stabiel liggen.


“Ben je aan het bloggen?” Mijn andere mattie is ook wakker. “Ik beschrijf wat hier gebeurt,” antwoord ik met een vette glimlach. “Dat zal niet makkelijk zijn met die golven,” zegt de ander. Ik grijp me weer vast aan een stalenbuis om mijn evenwicht te bewaren. “Is het minder dan gisteren?” “Mhow. Je had de GPS weer op VMG gezet, kwam ik vannacht achter.” De conversatie achter me verplaatst zich samen met het koffie zetten naar de kuip. Afgaande op de geur is het deze keer succesvoller. “Toch gek, alles staat in teken van veiligheid en nu sta ik hier met een waterkoker heet water op te schenken in m’n korte broek en T-shirt,” hoor ik nog.


We maken ons op voor een nieuwe dag op de oceaan. Achter ons slepen we een gele lijn van een paar golflengtes lang. Na tactisch overleg via de radio met twee Nederlandse zeilboten die een paar dagen voor ons varen, hebben we er ander aas achter gehangen. Een kunststof inktvisje nu, met twee vlijmscherpe haken van zo’n zeven centimeter. Binnen het kwartier hadden we beet. De molen ratelde hard en er werd stevig aan de lijn getrokken. Maar beet betekent nog niet dat we vanavond verse Sushi eten. Daar zit nog een heel procedé tussen, dat ‘binnenhalen’ heet en daar ligt onze volgende uitdaging. Sommige vissen lijken trouwens sinds gisteravond hun geduld met ons verloren te hebben. Ze springen spontaan bij ons in de kuip. Vliegende vissen. In het gangboord liggen twee hele kleintjes, nog kleiner dan onze haak. Op het voordek ligt er nog een van het formaat makreel. Maar dat zijn nog niet de dorades die wij op het hoog hebben. We zien het wel wat er vanavond op het menu staat. Als de wind zo blijft, dan zijn we over twee dagen om borreltijd op Sal. En dat is precies op tijd om te zien of aan land een dorade kunnen scoren.

do 19 okt 09:13: Ondertussen zijn we officieel in Afrika. En landen we vliegende vissen om de kuip.
wo 18 okt 16:05: Het giert erover. Als we van de golf af surfen komt onze snelheid zelfs boven de 9kt
wo 18 okt 15:35: Hard aan het varen ...
di 17 okt 12:11: 30 kt wind, maar uit de goede hoek valt dat wel mee. We maken mijlen.
ma 16 okt 01:39: De nachten zijn nog heerlijk koel. En de koelkast heeft weer een opleving. Fijn!
za 14 okt 22:39: Eindelijk weer dolfijnen rondom de boot. Zelfs springende.
za 14 okt 22:11: Eindelijk weer dolfijnen rondom de boot. Zelfs springende.
vr 13 okt 22:20: Eerste nacht zit erop. En deze dag ook bijna. ;-) Nieuwe blog. Foto's volgen in Kaap Verdië
Vrijdag de dertiende vr 13 okt 2017
De tweede etappe van m’n reis gaat van Lanzarote naar het Kaap Verdische eiland Sal. Ik ben nog nooit zover zuidelijk geweest op de boot. Maar dat kan ik elke etappe opnieuw zeggen. Het wordt iedere dag een graad warmer. Mijn zeilpak heb ik sinds Biskaje niet meer aangehad en vanmiddag heb ik ook zo’n beetje alles wat maar een beetje warm is, in een vuilniszak onder een bunk gepropt. Het is warm aan boord. Zelfs de wind is warm. En het wordt nog veel warmer.

Als ik rond halfdrie ’s ochtends – nog steeds Amsterdamse tijdzone – mijn kooi op zoek kan ik de slaap niet vatten. Zo’n stop op het land onderbreekt je ritme, hoewel het feitelijk maar een hele korte onderbreking was. Eén avond om afscheid te nemen van de oude crew en de nieuwe crew welkom te heten. Eén brakke dag om boodschappen te doen, een was te draaien en het nodige te fixen aan de boot. En één ochtend om klaar te maken voor vertrek en online wat zaken te regelen. Binnen 48 uur na aankomst gooien weer los. Toch voelt het als een eerste dag op zee en moet ik weer wennen aan alle geluiden op het dek. Die hitte helpt niet mee. Het T-shirt plakt aan mijn borst.

Ik hoor een doffe tik buiten die net te hard is en een paar seconden later klinkt het alsof iemand een pak hagelslag in het gangetje leeg strooit. Voor ontbijt is het nog wat vroeg. De hagelslag stopt. In het zwakke led licht zie op de vloer van het gangetje inderdaad wat zwarte korrels die veel te groot voor hagelslag. Wat is het en waar komt het vandaan? Het is een vrij kaal gangetje. Dan zie ik vanuit m’n bed dat het kleine ronde raampje naar de kuip aan diggelen is. De helft van het glas hangt er nog in, maar de rest ligt als een voormalig Duralex glas op de grond.

Joost, een van m’n twee nieuwe opstappers zit buiten in de kuip en samen inspecteren we de schade. Hoe kan zo’n ruitje nu zomaar stuk gaan? Het enige wat we kunnen bedenken, is dat een gesp van een lifeline die ernaast ligt op het raampje is gevallen. Dat is wel enorm balen. Slippers aanhouden en met daglicht de boel maar zo goed mogelijk opruimen en een plan maken om het te fixen. Het is maar een korte etappe naar Sal van zo’n 900 mijl. Met een beetje goede wind doen we er maar acht dagen over. Ik reken er niet op dat we hier al golven in de kuip krijgen en als we geluk hebben blijf het droog.

Als Felix, m’n andere opstapper, om vijf uur ’s morgens de wacht overneemt, hoor ik dat er buiten wat loos is. De motor gaat aan, maar de toeren zijn niet stabiel. Ik kan aan de beweging van KARMA voelen dat er voldoende wind staat. Dus waarom staat de motor aan? Vanachter het stuurwiel geeft Joost me een update. ‘Het grootzeil zit vast aan de zaling! We moeten ruime wind houden, anders gaat je zeil eraan. Maar we liggen stil en ik kan niet sturen.’ Felix staat op het voordek met aan het grootzeil te trekken. Lichte paniek.

‘Het is de reefknutel, die zit vast aan de zaling! En die krijgen we nooit los zo,’ roept Felix boven het geluid van de wind uit. Ik sta naast hem bij de mast om te zien wat er aan de hand is. ‘Ik ben bang dat er iemand de mast in moet!’ is Felix zijn conclusie. Fijn om met m’n zeilmatties te varen. Die hebben meteen een plan klaar. Het nieuwe zeil moet nog langer mee dan vandaag en zonder verder na te denken zoek ik beneden een joggingbroek, trek schoenen en handschoenen aan en maak de klimgordel met een dubbele achtknoop vast aan een val. ‘Ik neem een mes mee naar boven en snijd het lijntje door. Dan kom ik weer naar beneden. Joost achter het roer en Felix borgt mij.’ Als ik het mezelf hoor zeggen, dan klinkt het allemaal als een fluitje van een cent. Vaker gedaan. Ik pak de mast en ben klaar om omhoog te gaan. Maar die zaling zit te ver naar buiten. Daar kom ik met een mes nooit bij…

De pikhaak! Die gaat mee de mast in en daar moet het mee lukken. Het is allemaal goed te overzien maak ik mezelf wijs. Het is maar de eerste zaling, dus ik hoef maar een meter of zes omhoog. Het zit nog onder het deklicht, dus ik kan het allemaal goed zien en heb last van het donker. Met de pikhaak stevig in m’n rechterhand klim ik naar boven. Pas boven kom ik erachter dat ik een fout gemaakt heb. De zaling zit links, maar de pikhaak in mijn rechterhand aan de andere kant van de mast. En die even overgeven betekent dat ik twee handen los moet laten. Dat gaat niet. Terug naar beneden? Of … Ik klem de pikhaak met m’n borst tegen de mast en laat hem dan los, om hem met links weer op te vangen. Wat een gedoe. Het werkt. Met de tweede poging van m’n linkerhand krijg ik het lijntje los en is het probleem verholpen.

We bedanken elkaar voor de goede samenwerking en zijn blij dat we het zo hebben kunnen oplossen. Felix begint zijn wacht en ik trek m’n kleren uit en probeer nog een paar uur te slapen. Deze vrijdag de dertiende is nog maar net begonnen, maar ik kijk er nu al naar uit dat ‘ie voorbij is. Ik zal tijdens de rest van de reis goed in de gaten houden of er nog meer van dit soort vrijdagen zijn.

vr 13 okt 12:57: Wat een nacht. In het donker met de pikhaak de mast in en een raampje aan diggelen. Dit zou de makkelijkste etappe worden.
vr 13 okt 03:08: Lag net in bed toen er een raampje aan diggelen ging. Oplosbaar, maar toch. Bah!
vr 13 okt 01:54: Tussen de Canarische eilanden door naar het zuidwesten. Heerlijk weer varen.
do 12 okt 12:01: Bijna varen. #zinin
do 12 okt 11:57: Boodschappen gedaan, ramen gekit en varen. #zinin
do 12 okt 11:53: Boodschappen zijn gedaan. Ramen gekit. En nu onderweg naar Cape Verde
do 12 okt 11:50: Boodschappen zijn gedaan. Ramen gekit. En nu onderweg naar Cape Verde
di 10 okt 15:43: Arrived! 1.750 mijl gedaan van de 14.500. Nu eerst op zoek naar een biertje.
di 10 okt 09:51: Land in zicht! We varen naast La Graciosa. Bijna in Lanzarote. :-)
ma 9 okt 12:13: Over een vlakke oceaan tuffen we de laatste mijlen naar Lanzarote. De schildpad aan stuurboord was net te snel weg voor een foto.
zo 8 okt 23:28: Nog mooi kunnen zeilen vandaag, geen schip gezien en gezwommen in kilometers diep water.
zo 8 okt 13:34: Wat een heerlijk moment is dat als de motor weer uit mag. We zeilen weer.
za 7 okt 22:08: Wind is weggevallen en we tuffen op de motor door de nacht, verder maar het zuiden.
za 7 okt 14:29: Nieuw dagrecord van 127 mijl. Mooi.
vr 6 okt 20:52: Vandaag hangt onze vlag halverwege de mast en regent het lokaal. Dankjewel Eberhard, wat fijn je onze BM was.
do 5 okt 22:57: Mooie volle maan en heldere nacht. En wind uit de goede hoek.
do 5 okt 11:36: Been there, seen it and done it. Bovenin de mast een nieuwe val opgehangen. Nu weer varen.
do 5 okt 09:39: Halfwinder viel weer uit de mast. Fluitje van een cent met 4 man.
wo 4 okt 21:53: 170 mijl uit de kust, en nu op koers naar het zuiden.
Vers vlees wo 4 okt 2017
We varen 170 mijl ten westen van de Portugese kust, ongeveer ter hoogte van Lissabon. De Atlantische Oceaan is ons hier vriendelijk gezind. We hebben een stabiel windje schuin vanachteren dankzij het Azoren hoog. Golven zijn er vrijwel niet en de lange oceaandeining wiegt Karma zachtjes wat heen en weer. Het is muisstil aan boord. Het grootzeil zit om de giek gebonden en we hebben alleen de bezaan en de halfwinder staan.
Ik ben bezig met het uitmesten van de kaartentafel. Die zit overvol en in Biskaje hebben we gemerkt dat dat onwerkbaar is als je hoog aan de wind vaart en het deksel toch open moet. Achter me hoor ik zachtjes de brander van de oven. Nog een half uurtje, dan hebben we weer vers brood. Met noten en havermout deze keer. De koelkast staat al een paar dagen uit. Af en toe hield 'ie er sowieso al mee op, en spullen om koel te bewaren hebben we niet meer. Zelfs een pak houdbare melk heb je met vier volwassen kerels zo op.
We varen nu bijna twee weken non-stop. Met uitzondering van een paar appels, en de langer houdbare uien en aardappels, zijn de vers-waren zo goed als op. Vers vlees is er al lang niet meer. We kunnen ook prima zonder trouwens. We eten vegetarisch of halen een gedroogde salami of chorizo tevoorschijn. De blikken smack bewaren we voor als echt al het andere op is. En dan nog is het maar de vraag of ze opengaan tijdens deze reis. Ik hoop dat we voor die tijd onze visvaardigheden verbeterd hebben.
Mijn bemanning is al de hele middag in de ban van Carmen. Zo'n beetje alles aan boord wat nog geen naam heeft, krijgt een vrouwennaam. Carmen is een vogeltje dat rond de middag op de vlaggenhouder in de top van de bezaan neerstreek. Donkerbruine veren met een lichte rand eromheen, een wat hoekige kop en een opvallende kromme en gevaarlijk uitziende snavel. Aan de sterke gele poten zonder vliezen ertussen zien we dat Carmen een landvogel is. Die kan niet zomaar landen op het water om even uit te rusten. Het dichtstbijzijnde land is ruim 300 kilometer weg. En dat is ook nog eens tegen de wind in.
Gelukkig heeft Carmen nu een plek gevonden om uit te rusten. Af en toe een rek- en strekoefening met de vleugels, een poot omhoog en dan weer balans vinden. Na dik een uur houdt ze het voor gezien en vliegt ze weg. Eerst naar het westen, maar dan toch terug onze kant op. Met een sierlijke flyby vliegt ze langs de hoofdmast en dan door richting de Portugese kust. 'Bye bye Carmen'.
Niet veel later zit ze alweer op de buitenboordmotor achterop de reling. Wellicht was ze toch te ambitieus? Ze vliegt nog wat kleine rondjes om de boot, en komt steeds dichterbij zitten, tot ze een comfortabel plekje heeft gevonden op de giek. 'Ze heeft honger anders komt ze niet zo bij ons zitten. Een bakje water! En we hebben nog roggebrood.' Drie kerels ontfermen zich over het beestje. Maar alles wat Carmen aangeboden krijgt, blijft onaangeraakt liggen. 'Het is een roofvogel, die eet vlees!' Ook de plak chorizo blijft liggen.
Met een paar slagen van haar vleugels hopt Carmen van de boot af. Vlak over het water vliegt ze nu. Ze lijkt deze keer voldoende power te hebben want binnen no time zit ze op volle snelheid. En daar gaat ze omhoog. Zou ze Portugal halen? Prachtig om te zien hoe ze met ogenschijnlijk weinig moeite omhoogklimt en blijft zweven. En dan ineens maakt ze een scherpe duikvlucht naar beneden en zit ze achter een klein vogeltje aan. In een mum van tijd heeft ze het beestje te pakken. Met haar prooi in de klauwen komt Carmen onze kant opvliegen.
Op haar oude plek op de giek begint ze met het kleine vogeltje te fileren. Vers vlees, dat heeft Carmen goed voor elkaar. Met haar scherpe snavel begint ze op de kop van haar prooi in te pikken. De rest volgt daarna. We zitten er gefascineerd naar te kijken en leggen het zo goed mogelijk vast op camera. Met het opruimen van de kaartentafel vordert het niet zo. Een uur later zit Carmen voldaan op de reling. Onder de giek ligt alleen nog het karkas, de vleugels en de afgekloven pootjes met zwemvliezen. Moeder natuur op haar best.
Als we een paar uur later in de kuip zitten met een bakje noedels, komt Carmen er gezellig bij zitten. Ze heeft haar volgende vogel gevangen en is al weer druk aan het veren pikken. 'It's amazing' fluistert Jorge. Nog precies 600 mijl naar Lanzerote. Ik ben benieuwd hoe lang deze verstekeling aan boord blijft en wat we nog meer met haar zullen beleven.'

wo 4 okt 12:45: Weinig wind, weinig zon en veel met de zeilen bezig. :-)
di 3 okt 22:53: Heerlijke dag gehad. Met zon en goede wind.
di 3 okt 12:32: 123 mijl afgelegd in 24 uur. Nieuw dagrecord.
di 3 okt 09:58: Ten zuiden van Porto, en eindelijk zon.
ma 2 okt 17:21: Windkracht 6 van achteren. Heerlijk.
ma 2 okt 13:46: Voor de wind naar het Zuiden, finally!
zo 1 okt 19:15: Voorbij Coruña
za 30 sep 19:01: Butweer.
vr 29 sep 21:44: Enjoying Rolling Hills, still in Biskaje.
vr 29 sep 05:56: Wind is gedraaid, weer terug op koers.
do 28 sep 19:35: Ploeterend door Biskaje, tussen walvissen en dolfijnen ;-)
To crew or not to crew do 28 sep 2017
Solo of met opstappers? Voor vertrek heb ik lang over die vraag nagedacht. Anders dan Olav met Erna, Ben met Annemiek of Vivian met Bram heb ik geen partner die zeilt, laat staan eentje die met me naar het andere eind van de wereld wil zeilen. En ook geen vriend die er zo lang tussen uit kan als Ivar met zijn Sailors for Sustainability. Mijn keuze is solo of met opstappers. To crew or not to crew.



Ik heb nooit de ambitie gehad om deze reis solo te maken. Ik wil rond de wereld, maar dat hoeft niet in m’n eentje. Ik ben ook geen echte solozeiler. M’n solotocht naar Lerwick was om te ervaren of ik het in mijn eentje kan en of ik het leuk vind. Het antwoord daarop is twee keer ja. Ik vind het fantastisch, en ik was nog niet lang niet klaar toen ik bij Den Helder weer naar binnen zeilde. Ik had die tocht nodig om te ervaren wat het is om echt op jezelf aangewezen te zijn. Om te weten hoe het is om nachten lang in je eentje te varen. Om die grens te verleggen. Maar vooral om een risico uit te sluiten. Ik wil mijn eigen schip kunnen varen, en niet afhankelijk zijn van bemanning.



Solozeilers vertelden me voor vertrek dat iedere opstapper een risico vormt. Weet waar je aan begint! Als schipper ben jij verantwoordelijk en kun je iemand niet zomaar van boord zetten. Als je pech hebt, dan moet jij het ticket betalen. Je weet nooit of het goed gaat als je eenmaal onderweg bent. Iedereen heeft wel een verhaal gehoord over een opstapper waarbij het op de een of andere manier misging. Doe het lekker alleen joh, dat is prima te doen.



Maar een echte solozeiler ben ik niet. Ik hou van de groepsdynamica en de interactie met de crew. Ik geniet van het delen van ervaringen en leer graag van de mensen aan boord. Gelukkig zijn er tegenwoordig verschillende sites waarop vraag en aanbod te matchen. Als booteigenaar kun je daar gratis je aanbod kwijt. Via CrewSeeker.com en Omtezeilen.nl kreeg ik de afgelopen maanden tientallen reacties van mensen die graag wilden meevaren.



De een wilde een etappe de oceaan over, de ander het hele stuk naar Australië en liever nog door naar Nieuw-Zeeland. Ervaren zeilers die meerdere yacht deliveries hebben gedaan, of die meer ervaring op willen doen voor hun Yachtmaster Certificate. En daarnaast de avonturiers en de dromers. Een Belgisch meisje van negentien dat ‘altijd al’ had willen zeilen en dit een leuke uitdaging lijkt, een vader die zijn zoon op wil zoeken in Nieuw-Zeeland en dat met dit schip ‘wel aandurft’ en een jonge vent die nog nooit gezeild heeft maar het graag wil leren.



Bij de meeste van die reacties heb ik vriendelijk bedankt. Met een paar serieuze ben ik in gesprek gegaan. Eerst per mail, daarna telefonisch en vervolgens aan boord. Waar het kon hebben we samen gezeild om te zien of we het zien zitten. Zij met mij en ik met hen. Risico’s uitsluiten. Op dit eerste traject naar Madeira vaar ik met m’n vaste zeilmaatje Koen en twee opstappers. De Engelse Charlie en de Spaanse Jorge. Ik heb daarbij volledig op m’n gevoel vertrouwd en het is nog te vroeg om te zeggen of ik dat goed gedaan heb.



We zijn pas een week onderweg. Een week waarin we met z’n vieren samenleven op een paar vierkante meter en weer net als in onze studententijd toilet en keuken delen. Het fornuis ziet er ondertussen ook weer zo uit. Een verschil is wel dat we hier niet echt kunnen douchen en geen eigen kamer hebben. We slapen in dezelfde ruimte, drinken uit dezelfde fles, en ruiken elkaars geur, terwijl we nog maar halverwege zijn. En we genieten. Van het varen, het water en de wind, van de golven en het uitzicht. Van het ongemak en de ellende, en het geschommel dat ons in slaap wiegt. We lachen om elkaars grapjes en om de Fransen met hun aanhoudende ‘Securité Securité Securité’ over kanaal 16. We leren van elkaar. Aan dek, achter de navigatietafel en in de kombuis. En we staan meteen paraat om te helpen als er weer een front overtrekt en de windmeter ineens omhoog schiet.



Het is nog te vroeg voor een oordeel over to crew of niet. Maar ik geniet. En het meest van dat we dit allemaal met een glimlach en een goed humeur doen. Stel je eens voor hoe dat bij je thuis zou zijn. Als je een week lang in het holst van de nacht gewekt wordt door een vreemde, die jou komt vertellen dat je buiten de wacht moet houden, om als het even tegen zit twee uur in de regen te staan. Wie zou er bij jou naar buiten gaan?


wo 27 sep 19:39: Enjoying blue sky after beating our first front in Biskaje <3
Go! di 26 sep 2017




Vlak voor vertrek kocht ik een Iridium Go! Een super apparaatje. Het werkt als een soort mobiele router waarmee je via de satelliet kunt internetten. Echt state of the art! Meteen het maritieme optiepakket en een unlimited databundel erbij besteld en Gaan! 'Go!', op z'n Engels. Of toch niet?
In de praktijk gaat het er net wat anders aan toe. Zelfs met een speciale antenne voor gebruik op zee is de telefoonverbinding matig, als 'ie er is dan. Ontvangen en versturen van mail gaat meer dan 30% van de keren niet goed. Gebruikersvriendelijk is het totaal niet en het werkt niet zoals je zou verwachten. Ik heb net twee dagen op een rollende boot zitten werken om te achterhalen waarom e-mails die met het apparaat verzonden worden niet op deze site verschijnen. Toen ik echt niet meer wist waar ik het moest zoeken heb ik zelfs de handleiding doorgenomen. Nee, natuurlijk niet in alle 15 talen, maar wat je wilt weten staat er natuurlijk niet in. Op internet is meer informatie beschikbaar. Zouden ze weten hoe zo'n opmerking binnenkomt als je op zee zit?
Ja, je ziet het goed. En ik geef het eerlijk toe, ik ben er wat chagrijnig door. Maar . het lijkt erop dat ik nu duidelijk heb wat er aan de hand is. En dat is het begin van de oplossing! Ik heb ondertussen ook een workaround gevonden, door weer lekker traditioneel met de kortegolfzender en het Pactor modem te mailen. Dat ging de afgelopen dagen niet goed, maar als ik ook de stekker uit de Iridium antenne trek, dan werkt de kortegolfzender weer. Nee, dat staat niet in de handleiding, dat is gewoon een kwestie van proberen.
Genoeg geklaagd. Als je dit leest, dan lukt het weer om dit blog bij te werken. Check die van gisteren ook nog even. Daarnaast kan ik ondertussen zowel via de korte golf als via de satelliet weerberichten binnenhalen. En daar was het me om te doen. Uit de laatste update blijkt dat het zware weer net wat later bij ons is dan verwacht, maar dat het er ook net wat steviger aan toe zal gaan. Fijn om te weten. Nog een halve dag in de luwte van het kanaal en dan .. Go! Aan de wind naar Portugal.
Thx Joost en Liane voor alle hulp vanuit Amsterdam!

Laatste dag in het Kanaal di 26 sep 2017
Morgen naar Biskaje.

Lekkage di 26 sep 2017
In de verte hoor ik dat iemand een vrolijk liedje neuriet. 'Werner Werner Werner ... Werner Werner Werner' Pas langzaam dringt het besef door dat het liedje slechts uit 1 woord bestaat. Wat zou dat betekenen? Daar begint het opnieuw. 'Werner Werner Werner'. Het lijkt of het iemand is die ik ken. Maar wie? Als ik mijn ogen opendoe, staat Jorge met een grote glimlach naast me. Met een kromgebogen rug heeft 'ie zich in het nauwe gangetje tussen de bunk en de kuip geperst en me wakker gezongen. 'You're on,' zegt 'ie.


Een minuut of tien later ben ik eruit en loop op m'n sokken door de kajuit. Die ziet er nog verassend goed uit. Zeker als je bedenkt dat op deze paar vierkante meter alweer vijf dagen vier volwassen mannen bivakkeren. Alles ligt nog goed op z'n plek en er zijn nog geen dingen in de rondte gevlogen. Dat zou over 24 uur weleens anders kunnen zijn. Jorge staat buiten in de regen en is bezig met de zeilen.
M'n rug voelt koud en klam. Het lijkt wel nat, maar ik ben toch nog niet buiten geweest? Zweet wellicht? M'n brein draait nog maar half, maar langzaam dringt door dat m'n shirt aan de achterkant doorweekt is. Daar lijkt meer aan de hand. Ik kruip weer in het gangetje en zie dat het onder het raam in de bunk helemaal nat is. Lekkage. Maar we hebben van de winter juist dit aluminium frame er opnieuw ingezet. Dat zit echt goed gekit en daar kan echt geen water door. Dat hoeft ook niet. Het heeft een andere weg gevonden, het loopt nu langs de rubberen rand tussen het glas en het aluminium. Die hadden we dus ook moeten vervangen. Ik prop een theedoek onder het raam om te voorkomen dat het water verder naar beneden loopt en ik straks met een doorweekte matras zit.
Jorge praat me bij over waar we zijn en wat we om ons heen zien. De laatste tien minuten heeft 'ie lekker kunnen varen en KARMA flink op z'n kant gekregen. Waarschijnlijk heeft dat de lekkage veroorzaakt, want dan zit het raampje net onder de waterlijn. In dat geval is er nog veel meer water binnengekomen, en hebben we echt iets te doen straks. Nog geen idee hoe. In het donker krijg ik dat niet opgelost. Het beste wat ik nu kan doen is een gele post-it pakken en die toevoegen aan ons scrumboard. Ik vervang de natte theedoek nog even door een droog vaatdoekje en neem het daarna buiten van Jorge over.
M'n wacht is de saaiste sinds tijden. De wind valt helemaal weg. Noodgedwongen rol ik de genua in en start de motor om op koers te blijven. Ik zou liever dobberend wachten op betere wind, maar dat is hier nog geen optie. Vijf mijl zuidelijk is de drukke scheepvaartroute met al het verkeer dat door het kanaal gaat en de stroming zou ons die kant op zetten. Naast het eentonige knipperlicht van de toren op de zuidpunt van Wight en de schepen die op veilige afstand passeren, is er verder niet te zien. Geen sterren zoals gisteren en geen verdwaalde vissers.
De meeste tijd breng ik binnen door, achter de kaartentafel. Voor de zekerheid heb ik ook de radar bij gezet, zodat we niet opnieuw verrast kunnen worden door een windpark in aanbouw of een schip zonder licht en AIS. Zuidwestelijk liggen de Kanaaleilanden. Ons routeringsprogramma suggereert om er vlak langs te varen. Dat is kennelijk de snelste route. Ik koester warme herinneringen aan die eilanden, maar vind het te riskant om er dicht langs te varen. Er zitten stukken bij met meer dan negen knopen stroming, en als we verkeerd uitkomen dan zijn we een speelbal van het water. Wij blijven vooralsnog aan de Engelse kant. Onder Landsend buigen we af naar het zuiden, als de wind dat toelaat tenminste.
Zodra Charlie m'n wacht heeft overgenomen, droom ik snel weer door. Uren later, vlak voor het Noon-alarm, word ik wakker van de geur van tosti's. Het nieuwe doekje onder het raam is flink nat geworden, maar het lekt vrijwel niet meer nu. Dat geeft hoop. We vinden er straks wel een tijdelijke oplossing voor, het zit gelukkig boven de waterlijn. Meestal dan.
Ik kruip met m'n zeiloveral nog aan weer achter de kaartentafel voor de noon-positie en de dagafstand: 111 mijl in 24 uur. Niet gek. Madeira komt steeds dichterbij. De hele bemanning is er blij mee. Jorge geeft me vanuit de kombuis een schaaltje met daarin een halve ananas in stukjes. 'Tosti with tomato is coming,' voegt 'ie eraan toe. Charlie vertelt dat de weather forecast matcht met de Gribfiles: binnen 24 uur trekt er rough weather over de Scilly Islands onze kant op. Koen zit met een smile en een sjekkie achter het stuurwiel. Wij zijn er klaar voor.

Berichten doorsturen gaat nog niet lekker ma 25 sep 2017
Ook met super hulp van het thuisfront kom ok er nog niet uit.

ma 25 sep 19:25: Blog updaten gaat nog niet via de satelliet
Dover voorbij zo 24 sep 2017
De zon schijnt weer volop en met halve wind en een stevige stroom varen we comfortabel op ons doel af. We zijn 112 mijl dichter bij Madeira dan gisteren om deze tijd. De Tibetaanse gebedsvlaggetjes die Jorge heeft meegenomen wapperen vrolijk in de wind. Achter ons worden de imposante kliffen van Dover steeds kleiner. Dichterbij drijft een oranje jerrycan. Het zal wel even duren voordat Karma zich weer door het Nauw van Calais richting de Noordzee perst. Tegen die tijd zal ik er wel weer net zo naar verlangen als ik nu doe naar de ruimte van de oceaan.

De omstandigheden zijn ideaal. Blauwe lucht, kabbelende golfjes en windkracht 4 uit de goede richting. Onze snelheid komt af en toe zelfs boven de acht knopen uit. Dat had ik niet durven dromen toen we donderdag losgooiden. De Gribfiles die we voor Dover hebben binnengehaald, laten zien dat het er hier volgende week heel anders aan toe gaat. 30 knopen wind uit het westen. Onze onuitgesproken gebeden lijken vooralsnog gehoord te worden.

De tweede nacht op zee verliep rustig. De wind gedraagt zich precies volgens de voorspellingen en met de stroming komen we redelijk goed uit. We varen tussen de windparken voor de Engelse kust en de drukke shipping lanes. Over de beroepsvaart hoeven we ons niet al te veel zorgen te maken. Die blijft keurig binnen de shipping lanes. De windvaan stuurt al vanaf Den Helder vrijwel onafgebroken. Alleen vannacht moesten we even intensief aan de slag.

Vanuit de kombuis hoor ik dat Koen en Charlie een lichtje niet kunnen plaatsen. ‘Het is iets dichtbij,’ zegt Koen. Een paar tellen later staat Koen in het vakje met de nachtspullen te graaien en haalt de grote schijnwerper eruit. Zo’n ding dat zoveel licht geeft, dat het meteen je ogen verblindt en je vrijwel nooit iets ziet. Deze keer is dat anders. Ik klim achter Koen naar buiten en zie op basis van de hoek die we met het lichtje maken dat het ‘iets’ vrij dichtbij moet zijn. Als we de schijnwerper erop zetten, wordt de lichtbundel direct weerkaatst door een groot geel vlak boven het water. ‘A windmill under construction!’ roept Koen. We zijn er minder dan honderdvijftig meter vanaf en wind en stroom zetten ons er verder naartoe. Het eerste paniek momentje.

Ik ben gezegend met deze bemanning. Charlie blijft kalm achter het roer en Koen stelt direct de zeilen bij. Een kleine minuut later is onze koers 180 graden gedraaid en staat de motor bij. Maar gaan we nu de goede kant op? En hoe kon dit? We varen naast het Galloper Windfarm. Afgelopen winter heb ik de kaart bijgewerkt precies volgens de updates van Imray, en het gebied inderdaad nog iets groter getekend. Maar iets klopt er niet. Onze gele vriend staat buiten het gebied op de kaart, en wat meer bijzonder is, het staat ook een mijl buiten de betonning en de AIS-bakens die we op de digitale kaarten zien.

Via de marifoon roep ik de Pathfinder op. Dat schip lijkt hier de wacht te houden, maar liet ons wel rustig bijna op de paal varen. Pas na drie keer aanroepen krijg ik antwoord. Die waren duidelijk met iets anders bezig. Een behulpzame marifonist aan de andere kant geeft me de exacte coördinaten van een boei die de zuidkant van het bouwterrein markeert. Ik voeg de zuid kardinaal toe aan de kaart, en concludeer dat we al weer vrij zijn van het park. De radar is ondertussen voorverwarmd en laat zien dat er nog veel meer molens in aanbouw zijn achter ons. We kunnen terug op koers naar het zuiden, met een ervaring rijker. Het blijft opletten in het donker voor de Engelse kust. Bijgewerkte papieren kaarten, digitale navigatiesoftware, goed werkende AIS, VHF en Iridium geven geen garantie op een veilige oversteek. Wat wel helpt is een ervaren bemanning. Doorvaren had het einde kunnen zijn van deze reis die nog maar net begonnen is.
za 23 sep 19:36: Enorm veel geluk met het weer.
Eerste twee dagen zitten erop za 23 sep 2017
We hebben enorm veel geluk met het weer. De zon schijnt, kalme zee en rustige wind. Af en toe moeten we zelfs de motor even bij zetten om genoeg vooruit te komen. Hier op de Noordzee is het te druk om stil te liggen.


We varen nu langs twee windparken die voor de Engelse kust in aanbouw zijn. Vannacht passeren we Calais en Dover, een van de drukste stukken van de hele route.
-
vr 22 sep 16:44: Aan het inslingeren, in de zon met ideale wind
do 21 sep 19:34: Vertrokken uit Medemblik
Vertrokken do 21 sep 2017
Vertrekkers zeggen weleens dat het losgooien het moeilijkste is van vertrekken. Na vanmiddag weet ik dat die feitelijke handeling niet zoveel voorstelt. Afscheid nemen van je gezin voor zo’n lange periode, dat is een heel ander ding. Maar we zijn los, en we zijn vertrokken. Met Koen, Jorge en Charlie vaar ik het eerste stuk naar Madeira.
do 21 sep 00:03: Vandaag vertrekken
wo 13 sep 15:49: Busy with the last preparations to sail.
Bijna varen ma 11 sep 2017
Na ruim 8 jaar voorbereiden is het zover. Ik begin met het realiseren van m’n jongensdroom, het rondzeilen van de wereld. Vertrek staat gepland op donderdag 21 september. Klik hier als je meer wilt weten over de route en het plan.


Via deze website houd ik je op de hoogte over waar ik ben en hoe het gaat, via een blog met foto’s en video’s als de internetverbinding dat toe laat. Als je een mailtje wilt ontvangen als er updates zijn, meld je dan aan voor de nieuwsbrief. Lekker handig, want je kunt zelf de frequentie bepalen.


Onderstaande foto is gemaakt door Marc Driessen.
now do 1 jan 1970
'Voor de verzekeringsmaatschappij moesten we drie mensen aan boord hebben.' Je hoort het vaker. Of zelfs vier, anders wordt de oceaanoversteek niet gedekt. En waar eindig je dan? Een schipper die kan varen en drie nitwits aan boord die nog nooit op het open water zijn geweest. Ik heb het uit eerste hand van een Canadees die net op die manier de Atlantic is overgestoken. Verzekeren terwijl je in meer of mindere mate buiten de gebaande paden zeilt, is geen makkelijke opgave. Maar het is juist die vrijheid die het zeilen zo aantrekkelijk maakt. In Recife sprak ik een stel dat vandaaruit naar de Caribbean wilde varen. Geen gekke afstand en geen al te ingewikkelde tocht. Maar het was in Brasil niet te verzekeren en waarschijnlijk zouden ze nog een jaar moeten blijven liggen in de hoop dat ze het dan wel voor elkaar zouden kunnen krijgen.
Wat tref ik het dan met FBTO. Nee, ik word niet gesponsord. Nog niet althans. Sterker nog, ze schrijven iedere maand geld van mijn rekening af. Maar wat een service! Ik heb Karma al jaren bij hen verzekerd en ook de vorige boot was daar ondergebracht. Wat natuurlijk helpt, is dat ik al die jaren schadevrij gevaren heb en ik ook best wat, laat ik zeggen leerzame, tochten gemaakt heb. Maar toch, het verzekeren van een zeilreis rondom de wereld is geen eenvoudige klus. Als je daarbij vertelt dat solozeilen ook binnen de polis moet vallen en dat je niet zoals de meeste vertrekkers een rondje evenaar vaart maar naar het zuiden, dan houdt het al snel op.
Specialisten in het veld vertelden me dat het vrij kansloos was om dit te verzekeren. Delta Lloyd, toch een maatschappij die veel doet met de watersport en verder vast een prima verzekeringsmaatschappij, wilde niets wat niet standaard was, want ze waren druk met interne perikelen rondom de overname door Nationale Nederlanden. NN heb ik niet benaderd want die waren natuurlijk aan het overnemen. En een club in Engeland die erin gespecialiseerd is, antwoordde simpelweg in een 1-regelig mailtje dat ze geen interesse hadden. Op de vraag waarom, kreeg ik hetzelfde antwoord.
Wat een wereld van verschil met FBTO waar ik met open armen ontvangen werd. 'Nee, dit is geen standaard geval. En dat zouden we normaal gesproken niet zomaar doen. Maar we volgen je al jaren en we komen graag met je praten!' En zo zaten we dit voorjaar op een ochtend met drie personen aan boord in Medemblik. De vakvrouw met verstand van verzekeren, om door te spreken wat ik wilde verzekeren, wat niet, welk eigen risico acceptabel is en welke ervaringen zij hebben meegemaakt. Leerzaam en goed om me bewust te zijn van de risico's en verantwoordelijkheden. En de botoloog, een vakman die grondig de boot kwam inspecteren en oordeelde dat het schip er geschikt voor was. Tussendoor kreeg ik van hem nog een paar handige adviezen over dingen waar ik zelf nog niet uit kwam.
Toen het vertrek eenmaal definitief was en het vaargebied vaststond, was 1 telefoontje genoeg om de polis per mail toe te sturen. Voor de formaliteit volgde binnen een paar dagen het origineel per post. Wat een service! Het maandbedrag dat ik ervoor betaal is ten opzichte van mijn reguliere verzekering overigens ook nog eens goed te doen. Verzekeren, het blijft mensenwerk. Eens per maand bericht ik mijn contactpersonen even waar ik ben en hoe het gaat. Maar ik heb het idee dat ze tussendoor ook dit blog volgen. Zo voelt het althans. Alsof ze meeleven en echt betrokken zijn. Wat fijn dat zulke service nog geleverd wordt! Thx.
now do 1 jan 1970
‘Voor de verzekeringsmaatschappij moesten we drie mensen aan boord hebben.’ Je hoort het vaker. Of zelfs vier, anders wordt de oceaanoversteek niet gedekt. En waar eindig je dan? Eén schipper die kan varen en drie nitwits aan boord die nog nooit op het open water zijn geweest. Ik heb het uit eerste hand van een Canadees die net op die manier de Atlantic is overgestoken. Verzekeren terwijl je in meer of mindere mate buiten de gebaande paden zeilt, is geen makkelijke opgave. Maar het is juist die vrijheid die het zeilen zo aantrekkelijk maakt. In Recife sprak ik een stel dat vandaaruit naar de Caribbean wilde varen. Geen gekke afstand en geen al te ingewikkelde tocht. Maar het was in Brasil niet te verzekeren en waarschijnlijk zouden ze nog een jaar moeten blijven liggen in de hoop dat ze het dan wel voor elkaar zouden kunnen krijgen.
Wat tref ik het dan met FBTO. Nee, ik word niet gesponsord. Nog niet althans. Sterker nog, ze schrijven iedere maand geld van mijn rekening af. Maar wat een service! Ik heb Karma al jaren bij hen verzekerd en ook de vorige boot was daar ondergebracht. Wat natuurlijk helpt, is dat ik al die jaren schadevrij gevaren heb en ik ook best wat, laat ik zeggen leerzame, tochten gemaakt heb. Maar toch, het verzekeren van een zeilreis rondom de wereld is geen eenvoudige klus. Als je daarbij vertelt dat solozeilen ook binnen de polis moet vallen en dat je niet zoals de meeste vertrekkers een rondje evenaar vaart maar naar het zuiden, dan houdt het al snel op.
Specialisten in het veld vertelden me dat het vrij kansloos was om dit te verzekeren. Delta Lloyd, toch een maatschappij die veel doet met de watersport en verder vast een prima verzekeringsmaatschappij, wilde niets wat niet standaard was, want ze waren druk met interne perikelen rondom de overname door Nationale Nederlanden. NN heb ik niet benaderd want die waren natuurlijk aan het overnemen. En een club in Engeland die erin gespecialiseerd is, antwoordde simpelweg in een éénregelig mailtje dat ze geen interesse hadden. Op de vraag waarom, kreeg ik hetzelfde antwoord.
Wat een wereld van verschil met FBTO waar ik met open armen ontvangen werd. ‘Nee, dit is geen standaard geval. En dat zouden we normaal gesproken niet zomaar doen. Maar we volgen je al jaren en we komen graag met je praten!’ En zo zaten we dit voorjaar op een ochtend met drie personen aan boord in Medemblik. De vakvrouw met verstand van verzekeren, om door te spreken wat ik wilde verzekeren, wat niet, welk eigen risico acceptabel is en welke ervaringen zij hebben meegemaakt. Leerzaam en goed om me bewust te zijn van de risico’s en verantwoordelijkheden. En de botoloog, een vakman die grondig de boot kwam inspecteren en oordeelde dat het schip er geschikt voor was. Tussendoor kreeg ik van hem nog een paar handige adviezen over dingen waar ik zelf nog niet uit kwam.
Toen het vertrek eenmaal definitief was en het vaargebied vaststond, was 1 telefoontje genoeg om de polis per mail toe te sturen. Voor de formaliteit volgde binnen een paar dagen het origineel per post. Wat een service! Het maandbedrag dat ik ervoor betaal is ten opzichte van mijn reguliere verzekering overigens ook nog eens goed te doen. Verzekeren, het blijft mensenwerk. Eens per maand bericht ik mijn contactpersonen even waar ik ben en hoe het gaat. Maar ik heb het idee dat ze tussendoor ook dit blog volgen. Zo voelt het althans. Alsof ze meeleven en echt betrokken zijn. Wat fijn dat zulke service nog geleverd wordt! Thx.
En wat betreft die sponsoring: Ik heb het ze nog niet gevraagd, maar als ze zouden willen, dan kan dat natuurlijk altijd nog. Een nieuw voorzeil met daarin ‘FBTO covers KARMA’ zou helemaal niet zo gek zijn. En dan een logo en een website erbij. Voor zo'n grote verzekeringsmaatschappij gaat het maar om een klein zeil dat goed betaalbaar is. Sponsoring gaat gewoon ten laste van de resultatenrekening, btw pakt voordelig uit en met één foto bij een publicatie is het aan mediawaarde snel terugverdiend. Ik weet niet of de marketingmanager van FBTO dit blog ook leest, maar ik kom graag in contact.