Een nieuwe dag op de oceaan do 19 okt 2017




Gistermiddag hebben we de genua voorop de boegspriet ingerold en vervangen voor een klein zeiltje op het kotterstag. Het kleine zeil is van dikker doek gemaakt en beter opgewassen tegen deze wind. Wel kost het een halve knoop snelheid. Ik twijfel of de genua weer naar buiten kan. Het is veel rustiger dan gisteren nu. De windmeter laat echter nog steeds 25 kt zien. De genua blijft voorlopig lekker ingerold. Met 16 ton waterverplaatsing is KARMA relatief zwaar en dat maakt dat we ten opzichte van een polyesterboot met deze golven toch redelijk stabiel liggen.
"Ben je aan het bloggen?" Mijn andere mattie is ook wakker. "Ik beschrijf wat hier gebeurt," antwoord ik met een vette glimlach. "Dat zal niet makkelijk zijn met die golven," zegt de ander. Ik grijp me weer vast aan een stalenbuis om mijn evenwicht te bewaren. "Is het minder dan gisteren?" "Mhow. Je had de GPS weer op VMG gezet, kwam ik vannacht achter." De conversatie achter me verplaatst zich samen met het koffie zetten naar de kuip. Afgaande op de geur is het deze keer succesvoller. "Toch gek, alles staat in teken van veiligheid en nu sta ik hier met een waterkoker heet water op te schenken in m'n korte broek en T-shirt," hoor ik nog.



Vrijdag de dertiende vr 13 okt 2017
De tweede etappe van m’n reis gaat van Lanzarote naar het Kaap Verdische eiland Sal. Ik ben nog nooit zover zuidelijk geweest op de boot. Maar dat kan ik elke etappe opnieuw zeggen. Het wordt iedere dag een graad warmer. Mijn zeilpak heb ik sinds Biskaje niet meer aangehad en vanmiddag heb ik ook zo’n beetje alles wat maar een beetje warm is, in een vuilniszak onder een bunk gepropt. Het is warm aan boord. Zelfs de wind is warm. En het wordt nog veel warmer.

Als ik rond halfdrie ’s ochtends – nog steeds Amsterdamse tijdzone – mijn kooi op zoek kan ik de slaap niet vatten. Zo’n stop op het land onderbreekt je ritme, hoewel het feitelijk maar een hele korte onderbreking was. Eén avond om afscheid te nemen van de oude crew en de nieuwe crew welkom te heten. Eén brakke dag om boodschappen te doen, een was te draaien en het nodige te fixen aan de boot. En één ochtend om klaar te maken voor vertrek en online wat zaken te regelen. Binnen 48 uur na aankomst gooien weer los. Toch voelt het als een eerste dag op zee en moet ik weer wennen aan alle geluiden op het dek. Die hitte helpt niet mee. Het T-shirt plakt aan mijn borst.

Ik hoor een doffe tik buiten die net te hard is en een paar seconden later klinkt het alsof iemand een pak hagelslag in het gangetje leeg strooit. Voor ontbijt is het nog wat vroeg. De hagelslag stopt. In het zwakke led licht zie op de vloer van het gangetje inderdaad wat zwarte korrels die veel te groot voor hagelslag. Wat is het en waar komt het vandaan? Het is een vrij kaal gangetje. Dan zie ik vanuit m’n bed dat het kleine ronde raampje naar de kuip aan diggelen is. De helft van het glas hangt er nog in, maar de rest ligt als een voormalig Duralex glas op de grond.

Joost, een van m’n twee nieuwe opstappers zit buiten in de kuip en samen inspecteren we de schade. Hoe kan zo’n ruitje nu zomaar stuk gaan? Het enige wat we kunnen bedenken, is dat een gesp van een lifeline die ernaast ligt op het raampje is gevallen. Dat is wel enorm balen. Slippers aanhouden en met daglicht de boel maar zo goed mogelijk opruimen en een plan maken om het te fixen. Het is maar een korte etappe naar Sal van zo’n 900 mijl. Met een beetje goede wind doen we er maar acht dagen over. Ik reken er niet op dat we hier al golven in de kuip krijgen en als we geluk hebben blijf het droog.

Als Felix, m’n andere opstapper, om vijf uur ’s morgens de wacht overneemt, hoor ik dat er buiten wat loos is. De motor gaat aan, maar de toeren zijn niet stabiel. Ik kan aan de beweging van KARMA voelen dat er voldoende wind staat. Dus waarom staat de motor aan? Vanachter het stuurwiel geeft Joost me een update. ‘Het grootzeil zit vast aan de zaling! We moeten ruime wind houden, anders gaat je zeil eraan. Maar we liggen stil en ik kan niet sturen.’ Felix staat op het voordek met aan het grootzeil te trekken. Lichte paniek.

‘Het is de reefknutel, die zit vast aan de zaling! En die krijgen we nooit los zo,’ roept Felix boven het geluid van de wind uit. Ik sta naast hem bij de mast om te zien wat er aan de hand is. ‘Ik ben bang dat er iemand de mast in moet!’ is Felix zijn conclusie. Fijn om met m’n zeilmatties te varen. Die hebben meteen een plan klaar. Het nieuwe zeil moet nog langer mee dan vandaag en zonder verder na te denken zoek ik beneden een joggingbroek, trek schoenen en handschoenen aan en maak de klimgordel met een dubbele achtknoop vast aan een val. ‘Ik neem een mes mee naar boven en snijd het lijntje door. Dan kom ik weer naar beneden. Joost achter het roer en Felix borgt mij.’ Als ik het mezelf hoor zeggen, dan klinkt het allemaal als een fluitje van een cent. Vaker gedaan. Ik pak de mast en ben klaar om omhoog te gaan. Maar die zaling zit te ver naar buiten. Daar kom ik met een mes nooit bij…

De pikhaak! Die gaat mee de mast in en daar moet het mee lukken. Het is allemaal goed te overzien maak ik mezelf wijs. Het is maar de eerste zaling, dus ik hoef maar een meter of zes omhoog. Het zit nog onder het deklicht, dus ik kan het allemaal goed zien en heb last van het donker. Met de pikhaak stevig in m’n rechterhand klim ik naar boven. Pas boven kom ik erachter dat ik een fout gemaakt heb. De zaling zit links, maar de pikhaak in mijn rechterhand aan de andere kant van de mast. En die even overgeven betekent dat ik twee handen los moet laten. Dat gaat niet. Terug naar beneden? Of … Ik klem de pikhaak met m’n borst tegen de mast en laat hem dan los, om hem met links weer op te vangen. Wat een gedoe. Het werkt. Met de tweede poging van m’n linkerhand krijg ik het lijntje los en is het probleem verholpen.

We bedanken elkaar voor de goede samenwerking en zijn blij dat we het zo hebben kunnen oplossen. Felix begint zijn wacht en ik trek m’n kleren uit en probeer nog een paar uur te slapen. Deze vrijdag de dertiende is nog maar net begonnen, maar ik kijk er nu al naar uit dat ‘ie voorbij is. Ik zal tijdens de rest van de reis goed in de gaten houden of er nog meer van dit soort vrijdagen zijn.

Vers vlees wo 4 okt 2017
We varen 170 mijl ten westen van de Portugese kust, ongeveer ter hoogte van Lissabon. De Atlantische Oceaan is ons hier vriendelijk gezind. We hebben een stabiel windje schuin vanachteren dankzij het Azoren hoog. Golven zijn er vrijwel niet en de lange oceaandeining wiegt Karma zachtjes wat heen en weer. Het is muisstil aan boord. Het grootzeil zit om de giek gebonden en we hebben alleen de bezaan en de halfwinder staan.
Ik ben bezig met het uitmesten van de kaartentafel. Die zit overvol en in Biskaje hebben we gemerkt dat dat onwerkbaar is als je hoog aan de wind vaart en het deksel toch open moet. Achter me hoor ik zachtjes de brander van de oven. Nog een half uurtje, dan hebben we weer vers brood. Met noten en havermout deze keer. De koelkast staat al een paar dagen uit. Af en toe hield 'ie er sowieso al mee op, en spullen om koel te bewaren hebben we niet meer. Zelfs een pak houdbare melk heb je met vier volwassen kerels zo op.
We varen nu bijna twee weken non-stop. Met uitzondering van een paar appels, en de langer houdbare uien en aardappels, zijn de vers-waren zo goed als op. Vers vlees is er al lang niet meer. We kunnen ook prima zonder trouwens. We eten vegetarisch of halen een gedroogde salami of chorizo tevoorschijn. De blikken smack bewaren we voor als echt al het andere op is. En dan nog is het maar de vraag of ze opengaan tijdens deze reis. Ik hoop dat we voor die tijd onze visvaardigheden verbeterd hebben.
Mijn bemanning is al de hele middag in de ban van Carmen. Zo'n beetje alles aan boord wat nog geen naam heeft, krijgt een vrouwennaam. Carmen is een vogeltje dat rond de middag op de vlaggenhouder in de top van de bezaan neerstreek. Donkerbruine veren met een lichte rand eromheen, een wat hoekige kop en een opvallende kromme en gevaarlijk uitziende snavel. Aan de sterke gele poten zonder vliezen ertussen zien we dat Carmen een landvogel is. Die kan niet zomaar landen op het water om even uit te rusten. Het dichtstbijzijnde land is ruim 300 kilometer weg. En dat is ook nog eens tegen de wind in.
Gelukkig heeft Carmen nu een plek gevonden om uit te rusten. Af en toe een rek- en strekoefening met de vleugels, een poot omhoog en dan weer balans vinden. Na dik een uur houdt ze het voor gezien en vliegt ze weg. Eerst naar het westen, maar dan toch terug onze kant op. Met een sierlijke flyby vliegt ze langs de hoofdmast en dan door richting de Portugese kust. 'Bye bye Carmen'.
Niet veel later zit ze alweer op de buitenboordmotor achterop de reling. Wellicht was ze toch te ambitieus? Ze vliegt nog wat kleine rondjes om de boot, en komt steeds dichterbij zitten, tot ze een comfortabel plekje heeft gevonden op de giek. 'Ze heeft honger anders komt ze niet zo bij ons zitten. Een bakje water! En we hebben nog roggebrood.' Drie kerels ontfermen zich over het beestje. Maar alles wat Carmen aangeboden krijgt, blijft onaangeraakt liggen. 'Het is een roofvogel, die eet vlees!' Ook de plak chorizo blijft liggen.
Met een paar slagen van haar vleugels hopt Carmen van de boot af. Vlak over het water vliegt ze nu. Ze lijkt deze keer voldoende power te hebben want binnen no time zit ze op volle snelheid. En daar gaat ze omhoog. Zou ze Portugal halen? Prachtig om te zien hoe ze met ogenschijnlijk weinig moeite omhoogklimt en blijft zweven. En dan ineens maakt ze een scherpe duikvlucht naar beneden en zit ze achter een klein vogeltje aan. In een mum van tijd heeft ze het beestje te pakken. Met haar prooi in de klauwen komt Carmen onze kant opvliegen.
Op haar oude plek op de giek begint ze met het kleine vogeltje te fileren. Vers vlees, dat heeft Carmen goed voor elkaar. Met haar scherpe snavel begint ze op de kop van haar prooi in te pikken. De rest volgt daarna. We zitten er gefascineerd naar te kijken en leggen het zo goed mogelijk vast op camera. Met het opruimen van de kaartentafel vordert het niet zo. Een uur later zit Carmen voldaan op de reling. Onder de giek ligt alleen nog het karkas, de vleugels en de afgekloven pootjes met zwemvliezen. Moeder natuur op haar best.
Als we een paar uur later in de kuip zitten met een bakje noedels, komt Carmen er gezellig bij zitten. Ze heeft haar volgende vogel gevangen en is al weer druk aan het veren pikken. 'It's amazing' fluistert Jorge. Nog precies 600 mijl naar Lanzerote. Ik ben benieuwd hoe lang deze verstekeling aan boord blijft en wat we nog meer met haar zullen beleven.'

To crew or not to crew do 28 sep 2017
Solo of met opstappers? Voor vertrek heb ik lang over die vraag nagedacht. Anders dan Olav met Erna, Ben met Annemiek of Vivian met Bram heb ik geen partner die zeilt, laat staan eentje die met me naar het andere eind van de wereld wil zeilen. En ook geen vriend die er zo lang tussen uit kan als Ivar met zijn Sailors for Sustainability. Mijn keuze is solo of met opstappers. To crew or not to crew.



Ik heb nooit de ambitie gehad om deze reis solo te maken. Ik wil rond de wereld, maar dat hoeft niet in m’n eentje. Ik ben ook geen echte solozeiler. M’n solotocht naar Lerwick was om te ervaren of ik het in mijn eentje kan en of ik het leuk vind. Het antwoord daarop is twee keer ja. Ik vind het fantastisch, en ik was nog niet lang niet klaar toen ik bij Den Helder weer naar binnen zeilde. Ik had die tocht nodig om te ervaren wat het is om echt op jezelf aangewezen te zijn. Om te weten hoe het is om nachten lang in je eentje te varen. Om die grens te verleggen. Maar vooral om een risico uit te sluiten. Ik wil mijn eigen schip kunnen varen, en niet afhankelijk zijn van bemanning.



Solozeilers vertelden me voor vertrek dat iedere opstapper een risico vormt. Weet waar je aan begint! Als schipper ben jij verantwoordelijk en kun je iemand niet zomaar van boord zetten. Als je pech hebt, dan moet jij het ticket betalen. Je weet nooit of het goed gaat als je eenmaal onderweg bent. Iedereen heeft wel een verhaal gehoord over een opstapper waarbij het op de een of andere manier misging. Doe het lekker alleen joh, dat is prima te doen.



Maar een echte solozeiler ben ik niet. Ik hou van de groepsdynamica en de interactie met de crew. Ik geniet van het delen van ervaringen en leer graag van de mensen aan boord. Gelukkig zijn er tegenwoordig verschillende sites waarop vraag en aanbod te matchen. Als booteigenaar kun je daar gratis je aanbod kwijt. Via CrewSeeker.com en Omtezeilen.nl kreeg ik de afgelopen maanden tientallen reacties van mensen die graag wilden meevaren.



De een wilde een etappe de oceaan over, de ander het hele stuk naar Australië en liever nog door naar Nieuw-Zeeland. Ervaren zeilers die meerdere yacht deliveries hebben gedaan, of die meer ervaring op willen doen voor hun Yachtmaster Certificate. En daarnaast de avonturiers en de dromers. Een Belgisch meisje van negentien dat ‘altijd al’ had willen zeilen en dit een leuke uitdaging lijkt, een vader die zijn zoon op wil zoeken in Nieuw-Zeeland en dat met dit schip ‘wel aandurft’ en een jonge vent die nog nooit gezeild heeft maar het graag wil leren.



Bij de meeste van die reacties heb ik vriendelijk bedankt. Met een paar serieuze ben ik in gesprek gegaan. Eerst per mail, daarna telefonisch en vervolgens aan boord. Waar het kon hebben we samen gezeild om te zien of we het zien zitten. Zij met mij en ik met hen. Risico’s uitsluiten. Op dit eerste traject naar Madeira vaar ik met m’n vaste zeilmaatje Koen en twee opstappers. De Engelse Charlie en de Spaanse Jorge. Ik heb daarbij volledig op m’n gevoel vertrouwd en het is nog te vroeg om te zeggen of ik dat goed gedaan heb.



We zijn pas een week onderweg. Een week waarin we met z’n vieren samenleven op een paar vierkante meter en weer net als in onze studententijd toilet en keuken delen. Het fornuis ziet er ondertussen ook weer zo uit. Een verschil is wel dat we hier niet echt kunnen douchen en geen eigen kamer hebben. We slapen in dezelfde ruimte, drinken uit dezelfde fles, en ruiken elkaars geur, terwijl we nog maar halverwege zijn. En we genieten. Van het varen, het water en de wind, van de golven en het uitzicht. Van het ongemak en de ellende, en het geschommel dat ons in slaap wiegt. We lachen om elkaars grapjes en om de Fransen met hun aanhoudende ‘Securité Securité Securité’ over kanaal 16. We leren van elkaar. Aan dek, achter de navigatietafel en in de kombuis. En we staan meteen paraat om te helpen als er weer een front overtrekt en de windmeter ineens omhoog schiet.



Het is nog te vroeg voor een oordeel over to crew of niet. Maar ik geniet. En het meest van dat we dit allemaal met een glimlach en een goed humeur doen. Stel je eens voor hoe dat bij je thuis zou zijn. Als je een week lang in het holst van de nacht gewekt wordt door een vreemde, die jou komt vertellen dat je buiten de wacht moet houden, om als het even tegen zit twee uur in de regen te staan. Wie zou er bij jou naar buiten gaan?


Go! di 26 sep 2017




Vlak voor vertrek kocht ik een Iridium Go! Een super apparaatje. Het werkt als een soort mobiele router waarmee je via de satelliet kunt internetten. Echt state of the art! Meteen het maritieme optiepakket en een unlimited databundel erbij besteld en Gaan! 'Go!', op z'n Engels. Of toch niet?
In de praktijk gaat het er net wat anders aan toe. Zelfs met een speciale antenne voor gebruik op zee is de telefoonverbinding matig, als 'ie er is dan. Ontvangen en versturen van mail gaat meer dan 30% van de keren niet goed. Gebruikersvriendelijk is het totaal niet en het werkt niet zoals je zou verwachten. Ik heb net twee dagen op een rollende boot zitten werken om te achterhalen waarom e-mails die met het apparaat verzonden worden niet op deze site verschijnen. Toen ik echt niet meer wist waar ik het moest zoeken heb ik zelfs de handleiding doorgenomen. Nee, natuurlijk niet in alle 15 talen, maar wat je wilt weten staat er natuurlijk niet in. Op internet is meer informatie beschikbaar. Zouden ze weten hoe zo'n opmerking binnenkomt als je op zee zit?
Ja, je ziet het goed. En ik geef het eerlijk toe, ik ben er wat chagrijnig door. Maar . het lijkt erop dat ik nu duidelijk heb wat er aan de hand is. En dat is het begin van de oplossing! Ik heb ondertussen ook een workaround gevonden, door weer lekker traditioneel met de kortegolfzender en het Pactor modem te mailen. Dat ging de afgelopen dagen niet goed, maar als ik ook de stekker uit de Iridium antenne trek, dan werkt de kortegolfzender weer. Nee, dat staat niet in de handleiding, dat is gewoon een kwestie van proberen.
Genoeg geklaagd. Als je dit leest, dan lukt het weer om dit blog bij te werken. Check die van gisteren ook nog even. Daarnaast kan ik ondertussen zowel via de korte golf als via de satelliet weerberichten binnenhalen. En daar was het me om te doen. Uit de laatste update blijkt dat het zware weer net wat later bij ons is dan verwacht, maar dat het er ook net wat steviger aan toe zal gaan. Fijn om te weten. Nog een halve dag in de luwte van het kanaal en dan .. Go! Aan de wind naar Portugal.
Thx Joost en Liane voor alle hulp vanuit Amsterdam!

Lekkage di 26 sep 2017
In de verte hoor ik dat iemand een vrolijk liedje neuriet. 'Werner Werner Werner ... Werner Werner Werner' Pas langzaam dringt het besef door dat het liedje slechts uit 1 woord bestaat. Wat zou dat betekenen? Daar begint het opnieuw. 'Werner Werner Werner'. Het lijkt of het iemand is die ik ken. Maar wie? Als ik mijn ogen opendoe, staat Jorge met een grote glimlach naast me. Met een kromgebogen rug heeft 'ie zich in het nauwe gangetje tussen de bunk en de kuip geperst en me wakker gezongen. 'You're on,' zegt 'ie.
Een minuut of tien later ben ik eruit en loop op m'n sokken door de kajuit. Die ziet er nog verassend goed uit. Zeker als je bedenkt dat op deze paar vierkante meter alweer vijf dagen vier volwassen mannen bivakkeren. Alles ligt nog goed op z'n plek en er zijn nog geen dingen in de rondte gevlogen. Dat zou over 24 uur weleens anders kunnen zijn. Jorge staat buiten in de regen en is bezig met de zeilen.
M'n rug voelt koud en klam. Het lijkt wel nat, maar ik ben toch nog niet buiten geweest? Zweet wellicht? M'n brein draait nog maar half, maar langzaam dringt door dat m'n shirt aan de achterkant doorweekt is. Daar lijkt meer aan de hand. Ik kruip weer in het gangetje en zie dat het onder het raam in de bunk helemaal nat is. Lekkage. Maar we hebben van de winter juist dit aluminium frame er opnieuw ingezet. Dat zit echt goed gekit en daar kan echt geen water door. Dat hoeft ook niet. Het heeft een andere weg gevonden, het loopt nu langs de rubberen rand tussen het glas en het aluminium. Die hadden we dus ook moeten vervangen. Ik prop een theedoek onder het raam om te voorkomen dat het water verder naar beneden loopt en ik straks met een doorweekte matras zit.
Jorge praat me bij over waar we zijn en wat we om ons heen zien. De laatste tien minuten heeft 'ie lekker kunnen varen en KARMA flink op z'n kant gekregen. Waarschijnlijk heeft dat de lekkage veroorzaakt, want dan zit het raampje net onder de waterlijn. In dat geval is er nog veel meer water binnengekomen, en hebben we echt iets te doen straks. Nog geen idee hoe. In het donker krijg ik dat niet opgelost. Het beste wat ik nu kan doen is een gele post-it pakken en die toevoegen aan ons scrumboard. Ik vervang de natte theedoek nog even door een droog vaatdoekje en neem het daarna buiten van Jorge over.
M'n wacht is de saaiste sinds tijden. De wind valt helemaal weg. Noodgedwongen rol ik de genua in en start de motor om op koers te blijven. Ik zou liever dobberend wachten op betere wind, maar dat is hier nog geen optie. Vijf mijl zuidelijk is de drukke scheepvaartroute met al het verkeer dat door het kanaal gaat en de stroming zou ons die kant op zetten. Naast het eentonige knipperlicht van de toren op de zuidpunt van Wight en de schepen die op veilige afstand passeren, is er verder niet te zien. Geen sterren zoals gisteren en geen verdwaalde vissers.
De meeste tijd breng ik binnen door, achter de kaartentafel. Voor de zekerheid heb ik ook de radar bij gezet, zodat we niet opnieuw verrast kunnen worden door een windpark in aanbouw of een schip zonder licht en AIS. Zuidwestelijk liggen de Kanaaleilanden. Ons routeringsprogramma suggereert om er vlak langs te varen. Dat is kennelijk de snelste route. Ik koester warme herinneringen aan die eilanden, maar vind het te riskant om er dicht langs te varen. Er zitten stukken bij met meer dan negen knopen stroming, en als we verkeerd uitkomen dan zijn we een speelbal van het water. Wij blijven vooralsnog aan de Engelse kant. Onder Landsend buigen we af naar het zuiden, als de wind dat toelaat tenminste.
Zodra Charlie m'n wacht heeft overgenomen, droom ik snel weer door. Uren later, vlak voor het Noon-alarm, word ik wakker van de geur van tosti's. Het nieuwe doekje onder het raam is flink nat geworden, maar het lekt vrijwel niet meer nu. Dat geeft hoop. We vinden er straks wel een tijdelijke oplossing voor, het zit gelukkig boven de waterlijn. Meestal dan.
Ik kruip met m'n zeiloveral nog aan weer achter de kaartentafel voor de noon-positie en de dagafstand: 111 mijl in 24 uur. Niet gek. Madeira komt steeds dichterbij. De hele bemanning is er blij mee. Jorge geeft me vanuit de kombuis een schaaltje met daarin een halve ananas in stukjes. 'Tosti with tomato is coming,' voegt 'ie eraan toe. Charlie vertelt dat de weather forecast matcht met de Gribfiles: binnen 24 uur trekt er rough weather over de Scilly Islands onze kant op. Koen zit met een smile en een sjekkie achter het stuurwiel. Wij zijn er klaar voor.

--------------040205040801010205040500--
Laatste dag in het Kanaal di 26 sep 2017
Morgen naar Biskaje

--------------030509090303030707090409--
Lekkage di 26 sep 2017
In de verte hoor ik dat iemand een vrolijk liedje neuriet. 'Werner Werner Werner ... Werner Werner Werner' Pas langzaam dringt het besef door dat het liedje slechts uit 1 woord bestaat. Wat zou dat betekenen? Daar begint het opnieuw. 'Werner Werner Werner'. Het lijkt of het iemand is die ik ken. Maar wie? Als ik mijn ogen opendoe, staat Jorge met een grote glimlach naast me. Met een kromgebogen rug heeft 'ie zich in het nauwe gangetje tussen de bunk en de kuip geperst en me wakker gezongen. 'You're on,' zegt 'ie.
Een minuut of tien later ben ik eruit en loop op m'n sokken door de kajuit. Die ziet er nog verassend goed uit. Zeker als je bedenkt dat op deze paar vierkante meter alweer vijf dagen vier volwassen mannen bivakkeren. Alles ligt nog goed op z'n plek en er zijn nog geen dingen in de rondte gevlogen. Dat zou over 24 uur weleens anders kunnen zijn. Jorge staat buiten in de regen en is bezig met de zeilen.
M'n rug voelt koud en klam. Het lijkt wel nat, maar ik ben toch nog niet buiten geweest? Zweet wellicht? M'n brein draait nog maar half, maar langzaam dringt door dat m'n shirt aan de achterkant doorweekt is. Daar lijkt meer aan de hand. Ik kruip weer in het gangetje en zie dat het onder het raam in de bunk helemaal nat is. Lekkage. Maar we hebben van de winter juist dit aluminium frame er opnieuw ingezet. Dat zit echt goed gekit en daar kan echt geen water door. Dat hoeft ook niet. Het heeft een andere weg gevonden, het loopt nu langs de rubberen rand tussen het glas en het aluminium. Die hadden we dus ook moeten vervangen. Ik prop een theedoek onder het raam om te voorkomen dat het water verder naar beneden loopt en ik straks met een doorweekte matras zit.
Jorge praat me bij over waar we zijn en wat we om ons heen zien. De laatste tien minuten heeft 'ie lekker kunnen varen en KARMA flink op z'n kant gekregen. Waarschijnlijk heeft dat de lekkage veroorzaakt, want dan zit het raampje net onder de waterlijn. In dat geval is er nog veel meer water binnengekomen, en hebben we echt iets te doen straks. Nog geen idee hoe. In het donker krijg ik dat niet opgelost. Het beste wat ik nu kan doen is een gele post-it pakken en die toevoegen aan ons scrumboard. Ik vervang de natte theedoek nog even door een droog vaatdoekje en neem het daarna buiten van Jorge over.
M'n wacht is de saaiste sinds tijden. De wind valt helemaal weg. Noodgedwongen rol ik de genua in en start de motor om op koers te blijven. Ik zou liever dobberend wachten op betere wind, maar dat is hier nog geen optie. Vijf mijl zuidelijk is de drukke scheepvaartroute met al het verkeer dat door het kanaal gaat en de stroming zou ons die kant op zetten. Naast het eentonige knipperlicht van de toren op de zuidpunt van Wight en de schepen die op veilige afstand passeren, is er verder niet te zien. Geen sterren zoals gisteren en geen verdwaalde vissers.
De meeste tijd breng ik binnen door, achter de kaartentafel. Voor de zekerheid heb ik ook de radar bij gezet, zodat we niet opnieuw verrast kunnen worden door een windpark in aanbouw of een schip zonder licht en AIS. Zuidwestelijk liggen de Kanaaleilanden. Ons routeringsprogramma suggereert om er vlak langs te varen. Dat is kennelijk de snelste route. Ik koester warme herinneringen aan die eilanden, maar vind het te riskant om er dicht langs te varen. Er zitten stukken bij met meer dan negen knopen stroming, en als we verkeerd uitkomen dan zijn we een speelbal van het water. Wij blijven vooralsnog aan de Engelse kant. Onder Landsend buigen we af naar het zuiden, als de wind dat toelaat tenminste.
Zodra Charlie m'n wacht heeft overgenomen, droom ik snel weer door. Uren later, vlak voor het Noon-alarm, word ik wakker van de geur van tosti's. Het nieuwe doekje onder het raam is flink nat geworden, maar het lekt vrijwel niet meer nu. Dat geeft hoop. We vinden er straks wel een tijdelijke oplossing voor, het zit gelukkig boven de waterlijn. Meestal dan.
Ik kruip met m'n zeiloveral nog aan weer achter de kaartentafel voor de noon-positie en de dagafstand: 111 mijl in 24 uur. Niet gek. Madeira komt steeds dichterbij. De hele bemanning is er blij mee. Jorge geeft me vanuit de kombuis een schaaltje met daarin een halve ananas in stukjes. 'Tosti with tomato is coming,' voegt 'ie eraan toe. Charlie vertelt dat de weather forecast matcht met de Gribfiles: binnen 24 uur trekt er rough weather over de Scilly Islands onze kant op. Koen zit met een smile en een sjekkie achter het stuurwiel. Wij zijn er klaar voor.

--------------000807000107090709030706--
Berichten doorsturen gaat nog niet lekker ma 25 sep 2017
Ook met super hulp van het thuisfront kom ok er nog niet uit.

--------------070301050902060902050900--
Dover voorbij zo 24 sep 2017
De zon schijnt weer volop en met halve wind en een stevige stroom varen we comfortabel op ons doel af. We zijn 112 mijl dichter bij Madeira dan gisteren om deze tijd. De Tibetaanse gebedsvlaggetjes die Jorge heeft meegenomen wapperen vrolijk in de wind. Achter ons worden de imposante kliffen van Dover steeds kleiner. Dichterbij drijft een oranje jerrycan. Het zal wel even duren voordat Karma zich weer door het Nauw van Calais richting de Noordzee perst. Tegen die tijd zal ik er wel weer net zo naar verlangen als ik nu doe naar de ruimte van de oceaan.

De omstandigheden zijn ideaal. Blauwe lucht, kabbelende golfjes en windkracht 4 uit de goede richting. Onze snelheid komt af en toe zelfs boven de acht knopen uit. Dat had ik niet durven dromen toen we donderdag losgooiden. De Gribfiles die we voor Dover hebben binnengehaald, laten zien dat het er hier volgende week heel anders aan toe gaat. 30 knopen wind uit het westen. Onze onuitgesproken gebeden lijken vooralsnog gehoord te worden.

De tweede nacht op zee verliep rustig. De wind gedraagt zich precies volgens de voorspellingen en met de stroming komen we redelijk goed uit. We varen tussen de windparken voor de Engelse kust en de drukke shipping lanes. Over de beroepsvaart hoeven we ons niet al te veel zorgen te maken. Die blijft keurig binnen de shipping lanes. De windvaan stuurt al vanaf Den Helder vrijwel onafgebroken. Alleen vannacht moesten we even intensief aan de slag.

Vanuit de kombuis hoor ik dat Koen en Charlie een lichtje niet kunnen plaatsen. ‘Het is iets dichtbij,’ zegt Koen. Een paar tellen later staat Koen in het vakje met de nachtspullen te graaien en haalt de grote schijnwerper eruit. Zo’n ding dat zoveel licht geeft, dat het meteen je ogen verblindt en je vrijwel nooit iets ziet. Deze keer is dat anders. Ik klim achter Koen naar buiten en zie op basis van de hoek die we met het lichtje maken dat het ‘iets’ vrij dichtbij moet zijn. Als we de schijnwerper erop zetten, wordt de lichtbundel direct weerkaatst door een groot geel vlak boven het water. ‘A windmill under construction!’ roept Koen. We zijn er minder dan honderdvijftig meter vanaf en wind en stroom zetten ons er verder naartoe. Het eerste paniek momentje.

Ik ben gezegend met deze bemanning. Charlie blijft kalm achter het roer en Koen stelt direct de zeilen bij. Een kleine minuut later is onze koers 180 graden gedraaid en staat de motor bij. Maar gaan we nu de goede kant op? En hoe kon dit? We varen naast het Galloper Windfarm. Afgelopen winter heb ik de kaart bijgewerkt precies volgens de updates van Imray, en het gebied inderdaad nog iets groter getekend. Maar iets klopt er niet. Onze gele vriend staat buiten het gebied op de kaart, en wat meer bijzonder is, het staat ook een mijl buiten de betonning en de AIS-bakens die we op de digitale kaarten zien.

Via de marifoon roep ik de Pathfinder op. Dat schip lijkt hier de wacht te houden, maar liet ons wel rustig bijna op de paal varen. Pas na drie keer aanroepen krijg ik antwoord. Die waren duidelijk met iets anders bezig. Een behulpzame marifonist aan de andere kant geeft me de exacte coördinaten van een boei die de zuidkant van het bouwterrein markeert. Ik voeg de zuid kardinaal toe aan de kaart, en concludeer dat we al weer vrij zijn van het park. De radar is ondertussen voorverwarmd en laat zien dat er nog veel meer molens in aanbouw zijn achter ons. We kunnen terug op koers naar het zuiden, met een ervaring rijker. Het blijft opletten in het donker voor de Engelse kust. Bijgewerkte papieren kaarten, digitale navigatiesoftware, goed werkende AIS, VHF en Iridium geven geen garantie op een veilige oversteek. Wat wel helpt is een ervaren bemanning. Doorvaren had het einde kunnen zijn van deze reis die nog maar net begonnen is.
Eerste twee dagen zitten erop za 23 sep 2017
We hebben enorm veel geluk met het weer. De zon schijnt, kalme zee en rustige wind. Af en toe moeten we zelfs de motor even bij zetten om genoeg vooruit te komen. Hier op de Noordzee is het te druk om stil te liggen.
We varen nu langs twee windparken die voor de Engelse kust in aanbouw zijn. Vannacht passeren we Calais en Dover, een van de drukste stukken van de hele route.
--------------060804060603000207050802--
Vertrokken do 21 sep 2017
Vertrekkers zeggen weleens dat het losgooien het moeilijkste is van vertrekken. Na vanmiddag weet ik dat die feitelijke handeling niet zoveel voorstelt. Afscheid nemen van je gezin voor zo’n lange periode, dat is een heel ander ding. Maar we zijn los, en we zijn vertrokken. Met Koen, Jorge en Charlie vaar ik het eerste stuk naar Madeira.
Bijna varen ma 11 sep 2017
Na ruim 8 jaar voorbereiden is het zover. Ik begin met het realiseren van m’n jongensdroom, het rondzeilen van de wereld. Vertrek staat gepland op donderdag 21 september. Klik hier als je meer wilt weten over de route en het plan.


Via deze website houd ik je op de hoogte over waar ik ben en hoe het gaat, via een blog met foto’s en video’s als de internetverbinding dat toe laat. Als je een mailtje wilt ontvangen als er updates zijn, meld je dan aan voor de nieuwsbrief. Lekker handig, want je kunt zelf de frequentie bepalen.


Onderstaande foto is gemaakt door Marc Driessen.