vr 6 aug 2010 23:58

Fair Isle

Gisteren om 11.00 uur vertrokken we uit Peterhead. We waren blij dat we er weg konden. De stad had weinig te bieden en ons bezoek daar was meer noodgedwongen om te kijken of we de genua konden laten repareren. De tocht er naartoe was afgezien van de dolfijnen al teleurstellend. Vijftig mijl uit de kust viel de wind weg, en dan moet je nog tien uur doorvaren op de motor.

Het wegvaren in Peterhead ging goed. We moesten achteruit varen en dat gaat met zware, stalen langkieler minder makkelijk dan met een polyester boot. Ons doordachte plan pakte echter precies uit zoals we dat bedacht hadden. Vijf minuten nadat de landvasten los waren riep ik via marifoon kanaal veertien portcontrol op, om toestemming te vragen om uit te varen. Dat kregen we en buiten de haven zetten we koers naar het noorden. De wind is rustig, maar stabiel. Zo'n 15 knopen. We hebben ruime wind, wat zoveel betekent als dat de wind schuin van achteren komt. Zeker met deze wind missen we de genua. Op de voorstag staat het stay sail. Met een aantal touwtjes maken we geïmproviseerde leuvers voor op de voorstag waar normaal de rolgenua hangt. Daar zetten we de working jib. Twee voorzeilen. Het gaat goed en werkt allemaal. De grote genua had weer meer snelheid gegeven, maar wij doen het ervoor.

Een paar uur later valt de wind weg. Koen is aan het spelen met een aantal lijnen en een boek om knopen te maken. Ik ben onder de indruk van het resultaat en lees stug verder in mijn boek. We kijken het even aan. Om vier uur besluiten we om toch maar wat actie te ondernemen. We komen nauwelijks nog vooruit. Als de stroming ons niet had geholpen, dan hadden we al een uur liggen dobberen. De voorzielen gaan weg, we zetten de motor bij en we lopen weer vijf knopen naar het noorden. Als m'n boek bijna uit is, en het plot duidelijk ga ik aan de slag. Bij de badkamer lekte een leiding wat water. Ik kom een gebroken draad tegen die van het deklicht blijkt te zijn, fix die en het licht doet het weer. Met tieraps werk ik de kabels en de leidingen weg. Ik draai de slangklemmen in de badkamer nog eens een keer goed aan en verplaatst een ventilator naar de ruimtes die nat zijn. Binnen een uur lijkt de boot weer een werkplaats, zoals we dan kennen van de afgelopen maanden toen we aan het klussen waren.

Als het allemaal weer dicht en opgeruimd koken we een pikante tikka massala met rijst en naanbrood. We verdelen de wachten, tekenen de positie in de kaart en vlak voor het donker wordt ligt in in mijn kooi naast de ronkende motor. Het lijkt uren te duren voordat ik de slaap kan vatten. Om kwart voor twaalf piept gaat het alarm van mijn telefoon af. Ik word er wakker van en besef dat ik dus heb liggen slapen. Alex jarig, staat op de telefoon. Een reminder. Dan ben ik zelf ook bijna jarig, zo gaat dat met tweelingen. Ik kijk even aan dek of alles in orde is en rol mijn kooi weer in.

Om twee uur gaat de wekker opnieuw, en nu is het mijn beurt om de wacht te houden. Veel stelt dat niet voor. Ik verleg een beetje koers, probeer een keer te zeilen, maar de wind valt vrijwel meteen weer weg. Ik zit binnen achter mijn witte iMac en heb het alarm van de iPhone zo ingesteld dat ik om de negen minuten krekels hoor. De ene keer kijk ik alleen op het radarscherm, waarop niets te zien is. De keer daarop kijk ik buiten om me heen op zoek naar schepen of obstakels. Anders dan wat meeuwen zie ik niets. De dolfijnen die er om tien uur gisteravond nog waren, blijven weg bij de boot. Terwijl de boot rustig schommelt, varen we voorbij Pentland Firth. Een nauwe strook vaarwater tussen de Orkney Islands en het noorden van Schotland. Oorsponkelijk was het plan om daar tussendoor te varen en daar hadden we ons goed op voorbereid. De stroming bedraagt daar tien knopen en het kan er heftig te keer gaan. Deze keer gaan we er op een veilige afstand van zo'n vijftig mijl voorbij. We worden door de stroming slechts een heel klein beetje opzij gezet, maar dat valt in het niet vergeleken met de stroming in de geulen op het wad.

Ik type stug door op mijn laptop, luister naar en Bosphorus Night cd en wordt om de negen minuten door de krekels uit mijn gedachtenpatroon gehaald om aandacht aan de boot te besteden. Ik had me verheugd op een mooie zonsopgang, dat was een mooi cadeau geweest voor mijn verjaardag. Maar om zes uur is het al licht en heeft de zon, noch de rode gloed, zich laten zien. Mijn wacht zit erop. Koen slaapt nog en ik laat hem slapen. De regen is gelukkig opgehouden, maar buiten is niets te zien dan wat meeuwen en bewolking. Ik blijf de rest van mijn wacht binnen zitten achter de laptop en beperk het wachtlopen tot af en toe het kajuittrapje op en neer lopen, en om me heen kijken.

Na een ontbijt met eieren een spek duik ik mijn kooi weer in. Deze keer val ik vrijwel meteen weg en wordt pas rond elf uur wakker. Buiten is de bewolking er nog steeds, maar in de verte is land inzicht. Of eigenlijk: eiland in zicht. Fair Isle ligt nog vijftien mijl van ons vandaan. Als we daar de baai binnenvaren en afmeren aan een kade, krijgen we van een lokale visser te horen dat de ferry over vijf minuten komt en dat we precies op de plek liggen waar die aanmeert. De andere drie boten die er liggen, zijn te licht om langszij te gaan liggen. We roepen via de marifoon de ferry op, en spreken af dat we ruimte maken en vervolgens langszij gaan liggen.

Eenmaal afgemeerd maken we een praatje met de mensen van de ferry, pakken een biertje om mijn verjaardag te vieren en wachten tot er wind komt om naar Noorwegen te kunnen varen. Tot die tijd blijven we hier liggen, verkennen het eiland en klussen wat aan de boot.

Het eiland zelf zal niet veel te bieden hebben. Volgens de ferry captain wonen er zeventig mensen. Wellicht is er dan net een kleine geboren, want wikipedia gaf nog aan dat het er 69 zouden zijn. Een
meer of minder maakt ook niet uit. GSM dekking is er gelukkig wel. Via de telefoon haal ik mijn email op en lees de felicitaties, ook van de mensen die via hyves of facebook reageren waarvan ik bij sommige geen idee heb wie het zijn. Ik zie dat de VVD in Utrecht een persbericht gestuurd heeft, maar geloof de inhoud ervan wel even. 37. Mijn verjaardag vandaag.

Terug naar complete blog.